wtorek, 17 marca 2015

USA w miesiąc. Wstęp, dzień 1 i 2.

USA w miesiąc.
Czyli jak wycisnąć jak najwięcej w 30 dni z budżetem $2500.


Wstęp.
Ameryka jest marzeniem wielu młodych ludzi. Piszę młodych, ponieważ głównie do nich moje zapiski podróżnicze są kierowane. Przedstawię Wam krok po kroku moją podróż po Ameryce oraz opiszę wszystkie wydatki, noclegi, atrakcje i miejsca, które odwiedziłam, a także wszystkie moje spostrzeżenia na temat podróżowania po USA.
Moja podróż trwała miesiąc, było wiele wzlotów i upadków, ale każda podróż kształci i na koniec każdej z nich wyciągamy pewne lekcje, które pamiętamy przez lata. Uważam, że podróże również kreują charakter człowieka, jego poglądy i to przez jaki pryzmat patrzy na otaczający go świat.
Moja przygoda z Ameryką zaczęła się od firmy o nazwie Camp America, dzięki której spędziłam 3 miesiące w stanie Ohio, a po tym czasie mogłam odbyć podróż mojego życia.
O Ameryce marzyłam od dziecka, nigdy nie wyobrażałam sobie mnie realnie będącej w Ameryce, gdzieś zawsze było to uczucie pragnienia by kiedyś tam się pojawić, lecz nigdy nie wyobrażałam sobie, że to marzenie stanie się kiedykolwiek rzeczywistością. A przynajmniej nie w takim wymiarze.
Z Ameryki wróciłam odmieniona, z przekonaniem, że marzenia się spełniają i to bardzo łatwo. Jedyne czego nam potrzeba to chęci. Nikt nie wmówi mi, że jest inaczej. Nigdy. Chęci, to jedyne czego nam trzeba. Samozaparcie pojawia się z czasem.
Podróż odbyłam z moim przyjacielem, polegaliśmy głównie na sobie. W międzyczasie pojawiło się paru naszych wspólnych i nie tylko znajomych. Niektórzy z nich wpłynęli na przebieg naszych wycieczek, ale w każdym wypadku wyszło nam to na dobre. Moim zdaniem dobra podróż powinna być zaplanowaną spontanicznością, jeśli wiecie o co mi chodzi.
Ogólny zarys zawsze powinien być zaplanowany z góry, żeby podróż się powiodła. Nie jest fajnie obudzić się w połowie wycieczek z pustym portfelem lub z brakiem miejsca do spania, o czym sami się przekonaliśmy. Wiele lekcji wynieśliśmy w trakcie zwiedzania, co sprawiło, że każdy kolejny dzień stawał się łatwiejszy i bardziej zorganizowany.
Od razu wspomnę, że nie jestem fanką spania pod gołym niebiem i nie korzystania z prysznica przez więcej niż 3 dni. Nie przepadam za autostopem, chociaż byliśmy parę razy zmuszeni skorzystać z takiej usługi. Nie postrzegam siebie jako ekstremalnej podróżniczki, po prostu kocham podróżować i odkrywać świat w mój własny sposób, którym właśnie chcę się z Wami podzielić.
Jeśli znajdzie się ktoś w podobnej sytuacji do mojej, z podobnym budżetem i samozaparciem, może śmiało podążać moimi krokami i jestem przekonana, że będzie to również podróż i jego życia i przeżyje to jeszcze lepiej, bo w swój własny i unikatowy dla niego sposób. Bo o to w tym wszystkim przecież chodzi, nie?


Dzień 1.
Jako osoba ogólnie lubiąca organizację i próbująca nazywać siebie osobą zorganizowaną i ogarniętą miałam wszystko dopięte na ostatni guzik. No, mniej więcej. W specjalnym zeszyciku, który towarzyszył mi przez ten cały czas zapisałam sobie rozkład jazdy autokarów firmy Greyhound, odległość pomiędzy poszczególnymi miejscami, które chcieliśmy odwiedzić, czas w jakim autokar musi pokonać ten dystans, ilość dni które spędzimy w danym miejscu, rozpiskę z adresami tanich hosteli oraz głównie atrakcje danego miejsca, oraz te które mnie zainteresowały osobiście.  Zdecydowaliśmy wspólnie z przyjacielem, że będziemy się komunikować autokarami wyżej wspomnianej firmy Greyhound. Firma ta miała w swojej ofercie bilet 30-dniowy na bezlimitowe podróże międzystanowe. Za taką przyjemność trzeba było zapłacić coś koło $647 z tego co pamiętam. Świetna oferta, w sam raz dla nas, zostanie jakieś $1800 na całą resztę. Umówiliśmy się, że oboje kupimy sobie po takim bilecie w mieście, z którego będziemy wyjeżdżali, żeby się spotkać. Jako miejsce naszego spotkania ustaliliśmy miasto Sandusky w stanie Ohio. Główną atrakcją tego miasta jest park rozrywki Cedar Point. To do niego zmierzaliśmy. Bilety do parku kupiłam już miesiąc wcześniej, tak samo jak zarezerwowałam nocleg w motelu Value Inn. Do Cedar Point zabrałam ze sobą dwie koleżanki, które poznałam w trakcie pobytu na campie, na którym pracowałam przez 3 miesiące. Okazało się, że podróż nam się przesunęła w czasie i musiałyśmy opuścić camp dzień wcześniej niż było to zaplanowane. Ustaliłam wszystko z przyjacielem, umówiliśmy się, że spotkamy się dzień wcześniej i udamy się prosto do motelu z prośbą o przesunięcie daty noclegu lub przedłużenia go do dwóch nocy. Oczywiście nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Gdybyśmy spotkali się dzień później, tak jak było to zaplanowane wylądowalibyśmy w Cedar Point dopiero około godziny 15, więc mielibyśmy jakieś 5 godzin na zaliczenie wszystkich atrakcji. Tak więc mogliśmy spędzić jedną noc w Sandusky, na drugi dzień wybrać się do Cedar Point o wiele wcześniej niż mieliśmy, potem spędzić kolejną noc w motelu i na drugi dzień rano udać się dalej. Udało się. Nie mogę powiedzieć, że nie.
Można by powiedzieć, że wszystko musiało pójść zgodnie z planem. Przecież wszystko było już ustalone. Otóż pojawiło się kilka komplikacji, które na dzień dobry sprawiły, że znienawidziłam podróżowanie (oczywiście tylko na tamtą chwilę) i miałam dosyć wszystkiego zanim jeszcze się porządnie zaczęło.
Wrócmy do samego początku. Opuszczamy camp dzień wcześniej. Koleżanka zawozi nas na dworzec autobusowy firmy Greyhound w mieście Columbus w stanie Ohio. Podchodzimy do kasy oddzielnie, koleżanki kupowały tylko pojedyncze bilety. Nasze drogi się rozeszły po dniu wspólnie spędzonym w Cedar Point. Podchodzę do kasy i pana srogo na mnie spoglądającego, który nienawidzi mnie za to, że jestem częścią tej długiej kolejki i śmię zajmować jego cenny czas. Uśmiecham się najpiękniej jak tylko mogę, witam się i najmilej jak tylko potrafię proszę o bilet miesięczny na bezlimitową jazdę. Pokazuję również kupon zniżkowy na 10%, który wydrukowałam sobie wcześniej ze strony firmy Greyhound. Kupon wygenerował się automatycznie po zarejestrowaniu na ich stronie. Oczywiście cenę biletu miesięcznego również sprawdziłam na ich stronie. Pan spojrzał na mnie nieprzyjemnie, powiedziałabym, że z lekką satysfakcją na jego twarzy i poinformował mnie, że nie sprzedają takich biletów od ponad roku. Myślę sobie, że sobie żartuje, przecież sprawdzałam ceny tych biletów na ich stronie co tydzień przez ostatnie 4 miesiące i nic się nie zmieniało. Tak więc pytam go co ma na myśli. A on mi na to, że to co powiedział. ,,Biletów nie sprzedajemy od ponad roku. ‘’ Wdech i wydech. Proszę o rozmowę z kimś innym. Przychodzi równie niesympatyczna pani, która oświadcza mi to samo. No trudno. Stało się, co mam zrobić. ,,Poproszę w takim razie o pojedynczy bilet do Sandusky, proszę uwzględnić zniżkę 10%’’. ‘’Należy się $77’’. Myślę sobie ‘’o Boże, piękny początek’’. Oba miasta znajdują się w tym samym stanie, podróż miała trwać 9 godzin i mieć przesiadkę w Cleveland, Ohio. Główny bagaż jaki można zabrać ze sobą do autokaru nie może przekroczyć 50lbs, czyli 23kg. Można mieć ze sobą również bagaż podręczny. Raczej go nie ważą, ale ma mieć wymiary standardowego bagażu podręcznego. Z biletem w ręku wsiadłyśmy do tego nieszczęsnego autokaru, a jedyna myśl, która mi towarzyszyła to to, że nie zobaczę 80% miejsc, które zaplanowałam. Skończy się tym, że wrócę do domu po dwóch tygodniach. W rozpaczy policzyłam ile by kosztowały pojedyncze bilety pomiędzy tymi miastami, wyszło grubo ponad $1300. Dobrze, że wifi mieli w autokarze i na dworcu, mogłam się wyżalić mojej mamie na Facebooku i opowiedzieć o tym jaka jestem załamana. Zanim dojechałam do Cleveland mama znalazła mi alternatywę. Trzeba było tylko dowiedzieć się szczegółów. Alternatywą była podróż pociągami firmy Amtrak. Mają oni bilet miesięczny na 12 przejazdów (przesiadki niestety wliczają się w te przejazdy) za $689 (cena bez podatku). Jesteśmy uratowani! Ale rozpacz i rozczarowanie trwało jeszcze do końca dnia. Na dworcu czekałyśmy około godziny na naszą przesiadkę. W końcu wsiadłyśmy w autokar do Sandusky. Podróż z Cleveland do Sandusky miała trwać około półtorej godziny. Emocje trochę opadły w autokarze. Udało nam się nawet trochę zdrzemnąć. Po jakiejś godzinie kierowca zrobił postój na stacji benzynowej. Nawet nie wysiadałyśmy, bo już byłyśmy nieco zmęczone całą tą sytuacją oraz innymi pasażerami, którzy robili wszystko, żeby nawzajem uczynić ze wspólnej podróży niezapomniane przeżycie. Po około 20 minutach wrócił kierowca i pojechaliśmy dalej. Trochę mnie zaniepokoiła autostrada, którą jechaliśmy jakieś 15 minut, na której nie było widać końca. A przecież planowa godzina przyjazdu do Sandusky minęła 20 minut temu. Ruszam więc szybko do kierowcy i pytam za ile będziemy w Sandusky. A on na to, że właśnie z niego wyjechaliśmy i trzeba było wysiąść na stacji benzynowej... Następny przystanek Toledo, w którym będziemy za jakieś 40 minut i tam mamy sobie znaleźć transport spowrotem. No to pięknie... Piszę smsa do Dawida, że się spóźnię, nie wiem ile. On odpisał, że siedzi i czeka. Też nie wiedział, że dworzec autobusowy Sandusky jest na stacji benzynowej, więc też przyjechał ponad godzinę później niż miał. W Toledo okazało się, że nie ma w dniu dzisiejszym żadnego autokaru powrotnego do Sandusky, ale możemy poczekać na autokar spowrotem do Cleveland, który będzie o godzinie 22, kierowca podobno mógłby nas wysadzić po drodze. Była 19. No dobra, poczekamy. O 22:30 nadal nie było autokaru powrotnego, pan na dworcu nie był w stanie powiedzieć ile jeszcze mamy czekać, ale nagle zmienił zdanie na temat tego czy kierowca nas wysadzi. Powiedział, że jednak nie ma takiej opcji i musimy wrócić do samego Cleveland, bo on nie ma po drodze żadnych przystanków. No gorzej być nie może. Wyszłam na zewnątrz dworca, przed którym był postój taksówek. Zrozpaczona pytam ile by nas kosztowała na przyjemność. ,,$150’’ - usłyszałam, czyli kolejny niespodziewany wydatek. Ustaliłyśmy, że nie mamy wyjścia, zrzucimy się po $50 i jakoś to dalej będzie. Udałyśmy się więc na postój taksówek, gdzie okazało się, że nagle z dziesięciu, które stały w jednym rzędzie jeszcze 2 minuty wcześniej nie ma żadnej. Postałyśmy z 10 minut i udało mi się złapać jakąś jadącą po przeciwnej stronie ulicy. Pytam błagającym głosem czy nas zabierze do Sandusky. Dzwoni do dyspozytora z prośbą o zgodę. ‘’Ok, mogę pojechać za $100, ale płatność z góry, bo to za długa trasa’’. Łezka nadzieji pojawiła się w oku. Wsiadłyśmy i tym razem już kompletnie wyczerpane nie zasnęłyśmy ani na sekundę co trochę upewniając się gdzie jesteśmy. Po niecałej godzinie dojechaliśmy na miejsce. Dawid siedział i czekał, przez tyle godzin. Dobrze, że miał McDonald’s i darmowe wifi. Nie byliśmy już w stanie szukać drogi do motelu i łapać kolejne taksówki. Przeszliśmy na drugą stronę ulicy do Camp Sandusky, mieli tylko domki letniskowe. Zapłaciliśmy $60 za noc za jeden domek, więc koszta podzieliliśmy na cztery osoby. Niestety nie mieli dla nas śpiworów, więc spaliśmy pod masą ubrań, które mielismy w walizkach, bo nie powiem, ale w nocy było okropnie zimno. 

Dzień 2.

Na drugi dzień z lepszym nastawieniem do życia wzięliśmy prysznic i zamówiliśmy taksówkę do motelu, który mieliśmy zarezerwowany. Zapłaciliśmy po $10 od osoby... Nie, dystans nie był aż tak duży, ale mieli dziwną politykę płacenia od osoby za ten sam przejazd, regulamin wisiał na każdym oknie taksówki. W motelu wszystko już poszło zgodnie z planem, motel był opłacony wcześniej z karty kredytowej więc nie zostało nam już nic do zapłacenia. Za dwuosobowy pokój zapłaciliśmy $35 za noc. Zostawiliśmy walizki i ruszyliśmy na Cedar Point. Droga była prosta, ze 40 minut pieszo. Czy mogło cokolwiek jeszcze pójść nie tak?
No mogło... W pewnym momencie droga się skończyła, dalej była już tylko autostrada i zakaz poruszania się pieszych. Zadzwoniłam po taksówkę, ale następna wolna jaką mieli mogła przyjechać za godzinę. Miałam listę chyba z 15 różnych firm, zadzwonię po kolei do wszystkich. Najlepsza opcja to czekać godzinę aż się coś zwolni. Dawid w międzyczasie jak dzwoniłam próbował swoich sił w łapaniu stopa. Przemiły pan, który jechał popływać łódką zabrał nas ze sobą i wysadził pod samym Cedar Point. Teraz to już tylko nadszedł czas na same przyjemności aż do zamknięcia parku o godzinie 20. Czyli mieliśmy całe 7 godzin na tą rozrywkę za całe $44,98 za wstęp. Powiem jedno, było warto!
Pod wieczór zaczęło trochę padać i się bardzo zachmurzyło, spowodowało to, że zamknęli wszystkie te szybkie kolejki, ale poczekaliśmy pół godzinki i wszystko otworzyli na nowo, bo przestało padać. 












Brak komentarzy:

Prześlij komentarz