USA w miesiąc.
Czyli jak wycisnąć jak najwięcej w 30 dni z budżetem
$2500.
Dzień 3.
Od razu wspomnę, że motel Value Inn był całkiem przyjemny. Pokój miał małą lodówkę, łazienkę z prysznicem, podwójne łóżko, mikrofalówkę. Raczej wszystko, co było nam na daną chwilę potrzebne. Cena też całkiem w porządku, tak jak pisałam w poprzedniej notce. Wstaliśmy rano, zjedliśmy śniadanie w postaci mleka z płatkami, które każdy miał z campu i byliśmy gotowi do drogi. Naszym celem była znowu ta nieszczęsna stacja benzynowa, którą będę pamiętać przez lata. Właściciel motelu zaproponował nam nawet podwózkę za $10. Bardzo ochoczo przystaliśmy na jego ofertę i chwilę później nasze bagaże i cała czwórka (plus on) siedziała już w samochodzie. Autokar do Chicago odjeżdżał o 13:55. Tak, to był nasz kolejny przystanek. Miasto, w którym wiecznie wieje. Gdy już dotarliśmy na stację poszłam kupić bilety. Greyhound ma tam swoje małe okienko, gdzie można było to zrobić. Znowu jechaliśmy Greyhoundem, bo doszliśmy z Dawidem do wniosku, że jak już będziemy w Chicago to bilety na pociągi załatwimy na spokojnie na dworcu kolejowym, w którym pracują ludzie bezpośrednio zatrudnieni przez firmę Amtrak, a nie ludzie, którzy prowadzą stację benzynową i mają tylko możliwość sprzedaży pojedynczych biletów. Bilet z Sandusky do Chicago kosztował $67. Pożegnaliśmy się z moimi koleżankami i wyruszyliśmy w podróż, która trwała 7 godzin. Z autokarami Greyhound jest tak, że są one tanie. Nie zdziwcie się, jeśli już zdecydujecie się na niego, jako główny środek transportu, że napotkacie na swojej drodze różne osobowości, że już tak to nazwę. Nie każda podróż będzie należała do najmilszych, a awantury kierowcy z nadpobudliwymi pasażerami stanie się czymś całkiem normalnym. Nie chcę Was zrazić, ale nie wszystkie osoby, które jeżdżą Greyhoundem są ''normalne'', jakkolwiek tą normalność postrzegacie.
Z darmowym wifi podróż minęła całkiem szybko. Na dworcu autobusowym Greyhound w Chicago byliśmy przed 20. W Chicago mieliśmy zarezerwowany nocleg w HI Hostel. Hostel rezerwowałam z tydzień wcześniej, więc nie był jakoś szczególnie tani. W zeszycie miałam zapisanie adresy różnych innych hosteli i stwierdziliśmy, że pójdziemy do tego najbliższego. Trasę sprawdziliśmy na Google Maps jeszcze w autokarze i zrobiliśmy sobie screeny. Dotarliśmy do hostelu Parthenon, którego wejście ukrywało się pośród wielu drzwi wejściowych do barów i prywatnych mieszkań, które ciągnęły się wzdłuż budynku oznaczonego nazwą ulicy, na której znajdował się hostel. Zadzwoniłam domofonem, stwierdziliśmy, że wejdę tylko ja zapytać o ceny, a Dawid poczeka z walizkami. Na recepcji siedział bardzo miły, młody pan. Niestety nie mieli żadnych wolnych łóżek w pokojach sześcio i dwunasto osobowych. Łóżko kosztowało u nich $33 za noc (jak rezerwujecie sobie wcześniej hostele to te ceny bywają bardzo niskie, akurat Chicago aż tak bardzo się nie różniło, było jednym z droższych miast, w których byliśmy, jeśli chodzi o nocleg). Jedyne, co mieli to dwuosobowy pokój za $100 za noc. Po dłuższej rozmowie to z Dawidem, to z panem z recepcji wyszło na to, że zostajemy i pan zszedł nam na $90 za noc. No trudno, $45 na głowę to nie jest oferta idealna, wręcz bardzo droga, a zarezerwowany wcześniej hostel był w podobnej cenie ($42 za noc) i to w dodatku w pokoju wieloosobowym, a tu mieliśmy swój własny. Śniadanie oczywiście w cenie. W każdym hostelu w Ameryce nawet po porannym wymeldowaniu możecie zostawić swoje bagaże u nich na przechowaniu na cały dzień, za dodatkową opłatą lub za darmo, zależy od hostelu. Ten dwuosobowy pokój był dostępny tylko na jedną noc, stwierdziliśmy, że mimo wszystko zostajemy i na drugi dzień postanowimy, co robimy dalej, ewentualnie poszukamy noclegu na kolejną noc gdzieś indziej. Wnieśliśmy nasze torby na górę do pokoju, odświeżyliśmy się po podróży, przebraliśmy się i wyruszyliśmy na miasto. W recepcji dostaliśmy oczywiście mapę Chicago, a w moim zeszycie miałam opisane wszystkie miejsca warte zobaczenia. Dawid był na jednodniowej wycieczce w Chicago już wcześniej, podczas pobytu na campie, więc też mniej więcej się orientował gdzie co jest. Centrum miasta Chicago nie jest takie wielkie jakie mogłoby się wydawać, wszystko macie w zasięgu ręki. Właściwie jak w większości amerykańskich miast. Do ścisłego centrum Chicago, czyli przynajmniej dla mnie do budynku Willis Tower (tego ze Sky Deck'iem) mieliśmy jakieś 15 minut spacerkiem, może nawet mniej. Jeśli macie taką możliwość będąc w jakimkolwiek mieście w USA warto zwiedzić to miasto nocą i za dnia. Wierzcie mi, to tak jakbyście byli w dwóch zupełnie innych miejscach. Chicago należy do tych miast, które według mnie bardziej zasługują na spacer nocą, ponieważ robi ono niesamowite wrażenie. W dzień również ma kilka swoich uroków, ale jednak to miasto zdecydowanie bardziej podobało mi się jak było ciemno. Zdecydowaliśmy się na luźny spacer, tam gdzie nas nogi poniosą i to co nas zainteresuje na mapie. Nasz luźny spacer skończył się prawie o trzeciej w nocy, trochę nas za daleko nogi poniosły, ale wspominam ten spacer całkiem dobrze. Wychodząc z hotelu wybraliśmy się główną ulicą, przy której stoi Willis Tower i doszliśmy do Millennium Park ze znaną z różnych filmów romantycznych ,,fasolką''. Pięknie odbija się w niej miasto nocą, ale jest jeszcze piękniej w ciągu dnia. Posiedzieliśmy sobie trochę przy niej, było bardzo spokojnie, mała garstka turystów, dosłownie parę osób. Zaraz obok tej ,,fasolki'' znajduję się fontanna Crown Fountain. Są to takie jakby bloki, na których wyświetlane są twarze różnych ludzi, spływa z nich woda. Wokół nich jest mały plac, po którym w ciągu dnia biegają dzieci i taplają się w wodzie. Stamtąd stwierdziliśmy, że wybierzemy się na Pier, czyli molo. Doszliśmy tam krętą drogą pomiędzy prywatnymi osiedlami. Okazało się niestety, że wejście na tamten teren jest zamknięte nocą, więc zdecydowaliśmy, że wrócimy tam na drugi dzień. Stamtąd poszliśmy posiedzieć chwilę na plaży, z której szybko zostaliśmy przegonieni przez policję, bo zamykają ją na noc. Wracając szliśmy pomiędzy wysokimi wieżowcami co trochę podziwiając oświetlenie miasta i to jak odbijało się w tafli rzeki, która przez nie przepływa. W Chicago jest wiele małych mostów, z których widok na miasto nocą jest onieśmielający. Znaleźliśmy nawet nasz ulubiony. Po drodze wstąpiliśmy do McDonald'sa, żeby coś zjeść i złapać wifi ;) Nie powiem, ale nogi też nas trochę bolały, więc musieliśmy trochę odpocząć. Potem udaliśmy się wolnym tempem spowrotem do hostelu, by na drugi dzień zrobić bardzo podobną trasę po tym Wietrznym Mieście.
Od razu wspomnę, że motel Value Inn był całkiem przyjemny. Pokój miał małą lodówkę, łazienkę z prysznicem, podwójne łóżko, mikrofalówkę. Raczej wszystko, co było nam na daną chwilę potrzebne. Cena też całkiem w porządku, tak jak pisałam w poprzedniej notce. Wstaliśmy rano, zjedliśmy śniadanie w postaci mleka z płatkami, które każdy miał z campu i byliśmy gotowi do drogi. Naszym celem była znowu ta nieszczęsna stacja benzynowa, którą będę pamiętać przez lata. Właściciel motelu zaproponował nam nawet podwózkę za $10. Bardzo ochoczo przystaliśmy na jego ofertę i chwilę później nasze bagaże i cała czwórka (plus on) siedziała już w samochodzie. Autokar do Chicago odjeżdżał o 13:55. Tak, to był nasz kolejny przystanek. Miasto, w którym wiecznie wieje. Gdy już dotarliśmy na stację poszłam kupić bilety. Greyhound ma tam swoje małe okienko, gdzie można było to zrobić. Znowu jechaliśmy Greyhoundem, bo doszliśmy z Dawidem do wniosku, że jak już będziemy w Chicago to bilety na pociągi załatwimy na spokojnie na dworcu kolejowym, w którym pracują ludzie bezpośrednio zatrudnieni przez firmę Amtrak, a nie ludzie, którzy prowadzą stację benzynową i mają tylko możliwość sprzedaży pojedynczych biletów. Bilet z Sandusky do Chicago kosztował $67. Pożegnaliśmy się z moimi koleżankami i wyruszyliśmy w podróż, która trwała 7 godzin. Z autokarami Greyhound jest tak, że są one tanie. Nie zdziwcie się, jeśli już zdecydujecie się na niego, jako główny środek transportu, że napotkacie na swojej drodze różne osobowości, że już tak to nazwę. Nie każda podróż będzie należała do najmilszych, a awantury kierowcy z nadpobudliwymi pasażerami stanie się czymś całkiem normalnym. Nie chcę Was zrazić, ale nie wszystkie osoby, które jeżdżą Greyhoundem są ''normalne'', jakkolwiek tą normalność postrzegacie.
Z darmowym wifi podróż minęła całkiem szybko. Na dworcu autobusowym Greyhound w Chicago byliśmy przed 20. W Chicago mieliśmy zarezerwowany nocleg w HI Hostel. Hostel rezerwowałam z tydzień wcześniej, więc nie był jakoś szczególnie tani. W zeszycie miałam zapisanie adresy różnych innych hosteli i stwierdziliśmy, że pójdziemy do tego najbliższego. Trasę sprawdziliśmy na Google Maps jeszcze w autokarze i zrobiliśmy sobie screeny. Dotarliśmy do hostelu Parthenon, którego wejście ukrywało się pośród wielu drzwi wejściowych do barów i prywatnych mieszkań, które ciągnęły się wzdłuż budynku oznaczonego nazwą ulicy, na której znajdował się hostel. Zadzwoniłam domofonem, stwierdziliśmy, że wejdę tylko ja zapytać o ceny, a Dawid poczeka z walizkami. Na recepcji siedział bardzo miły, młody pan. Niestety nie mieli żadnych wolnych łóżek w pokojach sześcio i dwunasto osobowych. Łóżko kosztowało u nich $33 za noc (jak rezerwujecie sobie wcześniej hostele to te ceny bywają bardzo niskie, akurat Chicago aż tak bardzo się nie różniło, było jednym z droższych miast, w których byliśmy, jeśli chodzi o nocleg). Jedyne, co mieli to dwuosobowy pokój za $100 za noc. Po dłuższej rozmowie to z Dawidem, to z panem z recepcji wyszło na to, że zostajemy i pan zszedł nam na $90 za noc. No trudno, $45 na głowę to nie jest oferta idealna, wręcz bardzo droga, a zarezerwowany wcześniej hostel był w podobnej cenie ($42 za noc) i to w dodatku w pokoju wieloosobowym, a tu mieliśmy swój własny. Śniadanie oczywiście w cenie. W każdym hostelu w Ameryce nawet po porannym wymeldowaniu możecie zostawić swoje bagaże u nich na przechowaniu na cały dzień, za dodatkową opłatą lub za darmo, zależy od hostelu. Ten dwuosobowy pokój był dostępny tylko na jedną noc, stwierdziliśmy, że mimo wszystko zostajemy i na drugi dzień postanowimy, co robimy dalej, ewentualnie poszukamy noclegu na kolejną noc gdzieś indziej. Wnieśliśmy nasze torby na górę do pokoju, odświeżyliśmy się po podróży, przebraliśmy się i wyruszyliśmy na miasto. W recepcji dostaliśmy oczywiście mapę Chicago, a w moim zeszycie miałam opisane wszystkie miejsca warte zobaczenia. Dawid był na jednodniowej wycieczce w Chicago już wcześniej, podczas pobytu na campie, więc też mniej więcej się orientował gdzie co jest. Centrum miasta Chicago nie jest takie wielkie jakie mogłoby się wydawać, wszystko macie w zasięgu ręki. Właściwie jak w większości amerykańskich miast. Do ścisłego centrum Chicago, czyli przynajmniej dla mnie do budynku Willis Tower (tego ze Sky Deck'iem) mieliśmy jakieś 15 minut spacerkiem, może nawet mniej. Jeśli macie taką możliwość będąc w jakimkolwiek mieście w USA warto zwiedzić to miasto nocą i za dnia. Wierzcie mi, to tak jakbyście byli w dwóch zupełnie innych miejscach. Chicago należy do tych miast, które według mnie bardziej zasługują na spacer nocą, ponieważ robi ono niesamowite wrażenie. W dzień również ma kilka swoich uroków, ale jednak to miasto zdecydowanie bardziej podobało mi się jak było ciemno. Zdecydowaliśmy się na luźny spacer, tam gdzie nas nogi poniosą i to co nas zainteresuje na mapie. Nasz luźny spacer skończył się prawie o trzeciej w nocy, trochę nas za daleko nogi poniosły, ale wspominam ten spacer całkiem dobrze. Wychodząc z hotelu wybraliśmy się główną ulicą, przy której stoi Willis Tower i doszliśmy do Millennium Park ze znaną z różnych filmów romantycznych ,,fasolką''. Pięknie odbija się w niej miasto nocą, ale jest jeszcze piękniej w ciągu dnia. Posiedzieliśmy sobie trochę przy niej, było bardzo spokojnie, mała garstka turystów, dosłownie parę osób. Zaraz obok tej ,,fasolki'' znajduję się fontanna Crown Fountain. Są to takie jakby bloki, na których wyświetlane są twarze różnych ludzi, spływa z nich woda. Wokół nich jest mały plac, po którym w ciągu dnia biegają dzieci i taplają się w wodzie. Stamtąd stwierdziliśmy, że wybierzemy się na Pier, czyli molo. Doszliśmy tam krętą drogą pomiędzy prywatnymi osiedlami. Okazało się niestety, że wejście na tamten teren jest zamknięte nocą, więc zdecydowaliśmy, że wrócimy tam na drugi dzień. Stamtąd poszliśmy posiedzieć chwilę na plaży, z której szybko zostaliśmy przegonieni przez policję, bo zamykają ją na noc. Wracając szliśmy pomiędzy wysokimi wieżowcami co trochę podziwiając oświetlenie miasta i to jak odbijało się w tafli rzeki, która przez nie przepływa. W Chicago jest wiele małych mostów, z których widok na miasto nocą jest onieśmielający. Znaleźliśmy nawet nasz ulubiony. Po drodze wstąpiliśmy do McDonald'sa, żeby coś zjeść i złapać wifi ;) Nie powiem, ale nogi też nas trochę bolały, więc musieliśmy trochę odpocząć. Potem udaliśmy się wolnym tempem spowrotem do hostelu, by na drugi dzień zrobić bardzo podobną trasę po tym Wietrznym Mieście.
Dzień 4.
Rano w hostelu zjedliśmy śniadanie, w sumie to było najlepsze hostelowe śniadanie jakie nas spotkało. Kawa, herbata, płatki śniadaniowe, mleko, chleb, dżemy, jajka itp. Do wyboru, do koloru. Jeszcze później w San Francisco śniadanie było całkiem rozmaite, wszędzie indziej były to same naleśniki, albo w ogóle nic nie było. Po śniadaniu naszym głównym celem było pójście na dworzec i ustalenie co i jak z biletami na pociągi Amtrak. Wymeldowaliśmy się z hostelu i zostawiliśmy u nich nasze bagaże, mogły tam zostać do północy za w sumie jakoś $10 za cztery walizki. Dworzec był jakieś 7 minut na nogach od naszego hostelu, udaliśmy się do pani w kasie odpowiadającej Amtrakowi i spędziliśmy z nią trochę czasu. Pani była bardzo sympatyczna, zajęliśmy jej z dobre pół godziny, wytłumaczyła nam wszystko dokładnie i dzięki temu trochę uspokoiła. Tak więc kupiliśmy bilet miesięczny na 12 przejazdów. 12 przejazdów (segments) oznacza to, że możemy wsiąść do pociągu tylko 12 razy. Czyli jeśli jedziemy z Chicago do San Francisco i mamy przesiadkę w Santa Barbara są to 2 przejazdy, czyli zostaje nam 10. Bilety również do danych miast trzeba sobie rezerwować wcześniej, znaczy nie trzeba ale warto, bo może się okazać, że są na dany dzień już wykupione.
Tak więc kupiliśmy te bilety za $689 za osobę (plus podatek, nie pamiętam ile dokładnie, ale wyszło grubo ponad $700) i zarezerwowaliśmy pierwszy przejazd do San Francisco, zaraz na drugi dzień. Trochę pokrzyżowali nam plany, bo pomiędzy Chicago, a San Francisco miała być Góra Rushmore, ale pociąg tam nie dojeżdżał. Dojeżdżał najbliżej do miasta oddalonego o prawie 170 mil. Więc musieliśmy odpuścić i od razu wybrać San Francisco. Pociąg odjeżdżał na drugi dzień o godzinie 14. Jechał dwa dni z późniejszą przesiadką w Santa Barbara jak wspomniałam wcześniej. Przy okazji od razu zarezerwowaliśmy bilety do Los Angeles, stwierdziliśmy, że dwa dni w SF nam wystarczą i lepiej mieć już bilety kupione.
Zmartwieni ceną biletów i chudym portfelem, lecz jednak spokojniejsi na duchu wyszliśmy z dworca i udaliśmy się na zwiedzanie Chicago w ciągu dnia. Jak napisałam wcześniej Dawid był już wcześniej w Chicago, a ja nie, więc ja chciałam wjechać na Willis Tower do Sky Decku. Niestety jak weszłam do budynku to dowiedziałam się, że widoczność wynosi 0% i nie warto wydawać $19.50 (bez podatku) na to, żeby nic oprócz mgły nie zobaczyć. Bardzo mnie to załamało, bo Sky Deck był moim numerem jeden w Chicago. Podniosłam się na duchu, że może na drugi dzień zanim pojedziemy do San Francisco uda mi się jeszcze tam wjechać. Udaliśmy się dalej do Millennium Parku, w którym spędziliśmy trochę czasu. Porobiliśmy sobie mnóstwo zdjęć, było również mnóstwo ludzi, szczególnie przy ,,fasolce''. Przy fontannie było pełno dzieci, które się w niej kąpały. Po jakimś czasie zaczął padać deszcz, więc siedliśmy na ławce pod drzewem. Chcieliśmy zaczekać aż przestanie, ale rozpadało się na dobre, także uciekliśmy do Subwaya na jakieś kanapki (Subway był naszym głównym miejscem żywieniowym w USA).
Jak przestało padać poszliśmy na Navy Pier. Pospacerowaliśmy wzdłuż różnych sklepów i małych knajpek, które się tam znajdują i znowu zaczęło padać. Ale to tak porządnie, że musieliśmy przesiedzieć ze dwie godziny w środku teatru Shakespeare'a (akurat go remontowali, więc nikomu jakoś nie przeszkadzało to, że tam siedzimy). Ja się wynudziłam strasznie, bo Dawid (jako osoba gdzie uśnie wszędzie, o czym się dowiedzie później) oczywiście sobie usnął na moich kolanach. Jak przestało padać (w końcu!) to go obudziłam i skierowaliśmy się na plażę. Szliśmy tak wzdłuż plaży (31st Street Beach) i bardzo cieszyliśmy tym widokiem, no przynajmniej ja. Po prawej stronie plaża i jezioro Michigan, po lewej bardzo ruchliwa ulica i wysokie wieżowce. A pomiędzy mnóstwo biegających ludzi. Idealny obraz z filmów. Doszliśmy brzegiem plaży tak do jej końca i weszliśmy pomiędzy te budynki. Po drodze znaleźliśmy jakieś centrum handlowe, a dobre zakupy nigdy nie są złe (nawet w kryzysowych sytuacjach :D) więc ja byłam zadowolona. W centrum handlowym na samej górze okazało się, że jest tam jakieś a'la muzeum sportowe. Do tej pory nie wiem za bardzo kim był człowiek z figury, z którym zrobiliśmy sobie zdjęcie, ale wokół tej figury na ścianach były zdjęci bardzo sławnych i znanych ludzi, którzy też sobie robili z nią zdjęcia. Więc musiał być kimś ważnym :D
Nie wiem czy o tym słyszeliście, ale Chicago słynie z popcornu, a przynajmniej z jednej firmy, która ten popcorn robi. Nazywa się ona Garrett Popcorn i sprzedaje bardzo drogi popcorn w bardzo pięknych pudełkach. http://www.garrettpopcorn.com/
Jak wyszliśmy z centrum handlowego to było już ciemno. I tak spacerowaliśmy jeszcze przez długi czas pomiędzy tymi wszystkimi wieżowcami, wstępując gdzieniegdzie do jakiegoś sklepu typu Hershey's Chocolate World.
W hostelu byliśmy na godzinę 24, żeby odebrać bagaże i dowiedzieć się czy zwolnił się jakiś pokój/łóżko. Nie mieli niestety kompletnie nic. Jako, że było już po północy i byliśmy zmordowani całym dniem zwiedzania kompletnie nie chciało nam się chodzić z wielkimi walizkami i szukać jakiegoś noclegu. Naszym ,,hostelem'' stał się Subway znajdujący się 2 minuty od hostelu. Weszliśmy, kupiliśmy kanapki i napoje. Obstawiliśmy się walizkami i tak przesiedzieliśmy tam do 6 rano. Ja przesiedziałam, Dawid oczywiście usnął na stoliku. Nie mieli wifi! Ale po nocy spędzonej w Subway'u spokojnie mogliby mnie tam zatrudnić bez szkolenia. Wiem wszystko. A ile barwnych ludzi tam przychodziło w ciągu nocy. Ile się nasłuchałam i napatrzałam :D W nocy tak lało, że mój telefon w pewnym momencie zawył alarmem z ostrzeżeniem o powodziach. Nie było powodzi, ale lało całą noc. Myślicie, że mogliśmy iść na dworzec, ale dworzec był zamknięty od 1 w nocy do 6 rano. Więc o 6 rano grzecznie się pożegnaliśmy i poszliśmy zmienić miejscówkę na dworzec. Ja po całej nieprzespanej nocy na dworcu usnęłam w momencie.
Dzień 5.
Nastawiłam sobie budzik na 10, żeby iść sprawdzić jak tam sytuacja ze Sky Deckiem. Od dworca Sky Deck był oddalony jakieś 5 minut, więc ogarnęłam się w łazience dworcowej i poszłam. Jak napisałam w pierwszej notce nie jestem zwolennikiem nie mycia się jakiś czas, a moja poranna toaleta dotyczy mycia grzywki (inaczej jej tak idealnie nie ułożę :D) i jej suszenia, no i wiadomo makijaż. Tak więc w podręcznej walizce w pociągu zawsze miałam wszystko co mi trzeba. Poszłam do łazienki, ładnie pod umywalką umyłam twarz i grzywkę, a że prądu w łazience nie było to musiałam ją wysuszyć w poczekalni dworca. Nikogo to nie dziwiło jakoś. :D Z resztą musiałam mieć ładne zdjęcia ze Sky Decku, a nie takie z potarganymi włosami.
Poszłam z nadzieją do Willis Tower, widoczność 30%, myślę sobie trudno, ryzykuję. Było warto zaryzykować, bo widoki ze 103 piętra zapierają dech w piersiach. Spędziłam tam z godzinkę, Dawid czekał na mnie z bagażami na dworcu. Po drodze kupiłam mleko i jakieś bułki do pociągu i wróciłam do Dawida. Oddaliśmy główny bagaż, który na pociąg jest załadowywany przez ich pracowników i odbiera się go dopiero w miejscu docelowym (nawet jak są przesiadki to nie mamy z nim do czynienia). Wsiedliśmy do pociągu i tak spędziliśmy w nim całe dwa dni.
Pociągi Amtraka nie mają wifi. Przynajmniej te 98%, którymi my jeździliśmy. Ale są wygodne, fotele są rozkładane, mają restaurację, w której można zjeść śniadanie, obiad i kolację (drogo całkiem) i mały sklepik, w którym kupi się kawę za $2 i hot-doga za $4. Wierzcie mi, ta kawa i hot-dog były obrzydliwe, ale jak one wtedy smakowały..:) To było moje danie numer jeden za każdym razem jak jechaliśmy pociągiem. Czyli ciągle zaraz po Subway'u. :D
W pociągach są łazienki, w których jest prąd więc grzywkę mogłam suszyć na osobności :D
W Santa Barbara mieliśmy przesiadkę na autokar, którym jechaliśmy godzinę do San Francisco. Tak więc nasza przygoda z Chicago dobiegła końca, a za nią pociągnęło się mnóstwo innych, ale o tym w następnej notce!
Macie trochę widoczków z pociągu na koniec, jakby Wam mało było zdjęć ;-)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz