piątek, 12 czerwca 2015

USA w miesiąc. Dzień 19 i 20.

USA w miesiąc.
Czyli jak wycisnąć jak najwięcej w 30 dni z budżetem $2500.

Dzień 19.
Pod wieczór nasz pociąg w końcu dojechał do naszego upragnionego celu - miejsca na odpoczynek od długich i męczących pieszych wycieczek. Wysiedliśmy na stacji, odebraliśmy bagaże i udaliśmy się na przystanek autobusowy, który znajdował się tuż obok dworca. Na autobus , który oznaczony był literą ,,L'' czekaliśmy jakieś 15 minut, przed nami była dość długa droga, bo przejechanie autobusem przez całe miasto zajęło ponad godzinę. Hostel zarezerwowaliśmy będąc w Las Vegas, najlepiej rezerwować hostele jeśli już macie bilet na pociąg i wiecie dokładnie którego dnia w dane miejsce przybędziecie. Wiadomo, że jest wtedy drożej, ale inaczej ciężko przewidzieć, my nie wyrobiliśmy się w czasie do trzech różnych hosteli i dobrze, że zarezerwowałam tylko do tylu. Nie straciliśmy na tym dużo pieniędzy (za booking fee), no ale jednak. Żeby dostać się do hostelu Jazz on South Beach musieliśmy wysiąść na ostatnim przystanku zaraz przy głównej ulicy Miami Beach. Przystanek był na ulicy Lincoln Road. Wysiedliśmy i nie mieliśmy pojęcia gdzie jesteśmy ani jak się dostać do hostelu. Było już ciemno i dość późno, bardzo tłoczno i walizki były dość uciążliwe. Wzięliśmy taksówkę kompletnie nie wiedząc gdzie się udać (pytanie o drogę nie przyniosło żadnych skutków), zapłaciliśmy $10 i trochę potem żałowaliśmy, bo okazało się, że wystarczyło przejść na drugą stronę skrzyżowania i wsiąść w autobus, za który zapłacilibyśmy 25 centów od osoby i przejechalibyśmy trzy przystanki, od których dzieliłoby nas tylko kilka metrów od hostelu. No ale cóż, człowiek się uczy całe życie... W drodze powrotnej nie popełniliśmy już tego błędu. Także dotarliśmy do hostelu, zameldowaliśmy się, wzięliśmy prysznic po prawie czterech dniach spędzonych w pociągu i wyruszyliśmy w miasto spotkać się z moją przyjaciółką ze studiów, która również była w tym czasie w Miami Beach ze swoją koleżanką. Wieczór spędziliśmy popijając piwa na plaży. Do hostelu wróciliśmy koło 2 w nocy i poszliśmy od razu spać.




Dzień 20. 
Jak się obudziliśmy było już za późno na darmowe śniadanie, czyli naleśniki, tak więc poszliśmy oczywiście do Subway'a coś przekąsić. Jako, że było za gorąco jeszcze na leżenie na plaży i narażanie się na poparzenie słoneczne (w moim przypadku o takie nie trudno) pochodziliśmy sobie po mieście i zaliczyliśmy trochę sklepów z pamiątkami i z ubraniami. Nakupiłam trochę prezentów dla wszystkich w postaci koszulek z napisem Miami Beach, których znajdziecie mnóstwo przeróżnych o dość przyjemnej cenie. Poszłam też na pocztę wysłać wszystkie zaległe pocztówki z poprzednich miast, no i potem wróciliśmy już tylko do hostelu, żeby zabrać ręczniki i udaliśmy się na plażę, na której przeleżeliśmy całą resztę dnia. Tutaj chciałam zaznaczyć, że należę do osób, które nie lubią morza, oceanów, jezior itp. Nie ufam takim zbiornikom wodnym i nie lubię się w nich zbytnio kąpać. W San Francisco czy Los Angeles nawet nie weszłam do wody, gdzie Dawid oczywiście nie mógł z niej wyjść. Jako, że w Miami było mi już tak gorąco na tej plaży postanowiłam się przemóc i wejść na chwilkę do pasa, żeby się ochłodzić. Weszłam i okazało się, że woda jest ciepła. Woda w oceanie jest ciepła! Mało tego, weszłam do pasa i nadal widziałam moje palce u stóp. Weszłam po szyję i też je widziałam. Zakochałam się i nie wyszłam z tej wody przez najbliższe kilka godzin. To jest miejsce, w którym mogłabym spędzić resztę życia. Poza tym obserwowaliśmy te wszystkie przeogromne jachty wielkości wieżowców, które co trochę wypływały z portu.












Pod wieczór zebraliśmy się do hostelu, żeby wziąć prysznic i wyruszyliśmy na miasto. Wróciliśmy na chwilę na plażę, żeby porobić sobie zdjęcia przy słynnych domkach ratowników, których znajdziecie dość sporo. Wszystkie różnią się od siebie wzorem. Ogólnie całe Miami Beach jest zasypane sklepami z pamiątkami, które ja osobiście uwielbiam i różnymi fajnymi sklepami z ubraniami. Jako, że było nam mało prezentów zrobiliśmy sobie wycieczkę po wszystkich tych sklepach. W międzyczasie poszliśmy na chińszczyznę na kolację, bo jednak Subway dwa razy w ciągu dnia nie był pożądaną opcją. Zrezygnowaliśmy w tym roku ze zwiedzania Miami, zostaliśmy w samym Miami Beach, w którym znajdował się nasz hostel. Hostel był oddalony 5 minut spacerkiem od plaży, a to było coś o co nam chodziło. W Miami Beach sobie trochę odpoczęliśmy. Generalnie okolica nie jest jakoś specjalnie rozległa, przeszliśmy wszystkie uliczki w kilka godzin i na koniec udaliśmy się na słynną Ocean Drive, na której znajdują się praktycznie same kluby i bary, w których imprezują największe gwiazdy. Po tym już tylko pozostało nam udać się na plażę, która jeszcze była otwarta i poleżeć godzinę w jednym z domków ratowników patrząc się na niebo i zadowalając się ciszą. 












czwartek, 14 maja 2015

USA w miesiąc. Dzień 16, 17, 18 i 19.

USA w miesiąc.
Czyli jak wycisnąć jak najwięcej w 30 dni z budżetem $2500.

Dzień 16.
W tym dniu wymeldowaliśmy się z hotelu, zapakowaliśmy auto bagażami i wyruszyliśmy na Kanion. Samochodem z Las Vegas jedzie się jakieś 4h w jedną stronę. Po drodze jedzie się kultową Route 66, więc koniecznie trzeba się zatrzymać na jakiejś stacji benzynowej albo w jakimś barze, klimat nie z tej ziemi. ;) Park jest otwarty 24h przez cały rok, za wstęp płacimy jednorazowo za całe auto. Wstęp kosztuje $25 za całe auto osobowe, lub $12 za osobę, jeśli nie jesteście samochodem. 25 sierpnia i 26 września w tym roku wstęp jest darmowy, jeśli ktoś będzie w okolicy w tym czasie. Na terenie parku są kawiarnie, sklepy z pamiątkami i małe restauracje. Ceny są dość wysokie, więc warto wziąć ze sobą jakiś prowiant, a przede wszystkim dużą butelkę wody do picia, którą można uzupełniać za darmo na wielu przystankach. Po parku jeżdżą specjalne busiki, które wożą nas po różnych częściach całego Kanionu. Jest kilka tras do wyboru, w ciągu całego dnia da radę zaliczyć wszystkie trasy, łącznie z wysiadaniem na wielu przystankach. Warto poczekać sobie do wieczora na zachód słońca, ale trzeba pamiętać, że autobusy jeżdżą tylko do zachodu słońca, więc zachód warto sobie obejrzeć w jakimś miejscu niedaleko samochodu, żebyście później nie musieli wracać po ciemku jakiś kawał drogi. Nie powiem ale trochę po ciemku jest tam strasznie jak dla mnie, szczególnie jak nie ma żywej duszy naokoło. My spędziliśmy tam dobre 7h na pewno. Udało nam się zobaczyć dużą część parku, jednak duża jej część została nieodkryta. Najlepiej wybrać się tam na parę dni z namiotem i zejść w dół, ale to już bardziej dla zaawansowanych, ja unikam namiotów i spania pod gołym niebem wokół zwierząt i nie wiadomo czego jeszcze. Kanion na prawdę warto zobaczyć, wrażenia niesamowite, nie da się tego opisać słowami i zdjęcia też nie oddają tego widoku. Trzeba tam po prostu być. :)















Po Kanionie rozstawaliśmy się z koleżankami, które wracały oddać samochód w Las Vegas i stamtąd miały lot do Nowego Jorku. My byliśmy dopiero w połowie naszej trasy. Podwiozły nas na stacje kolejową, z której o 4 nad ranem mieliśmy pociąg do Miami, a właściwie pociąg do Chicago, w którym mieliśmy przesiadkę do Waszyngtonu, z którego mieliśmy przesiadkę do Miami. Czemu taka śmieszna trasa, skoro pociąg mógłby tam dotrzeć w półtora dnia zamiast trzech? Ponieważ huragan Katrina, który był w 2005 (!) roku zniszczył tory na południu kraju i rząd do tej pory nie chce dać pieniędzy na ich odbudowę. Polska w takim razie nie zostaje jednak daleko w tyle. ;) Zanim wysadziły nad na stacji zrobiliśmy spore zakupy w supermarkecie na te trzy dni ciągłej podróży pociągiem. Chociaż jak sobie przypomnę moją poranną kawę Amtraka i hot-doga z mikrofalówki z mieszanką wszystkich sosów jakie mieli cienkie mi ślinka. Nie zrozumcie mnie źle, kawa to były strasznie siury, a hot-dog należał do takich biedronkowych, ale takie chwile pamięta się na długo, szczególnie jak towarzyszą temu takie emocje. ;) 
Stacje kolejowe w Ameryce niestety nie są otwarte 24h na dobę. Otwierają je na godzinę przed pierwszym pociągiem, a że nasz z Flagstaff (Arizona) odjeżdżał jako pierwszy, stacje otwierali około 3 w nocy. My byliśmy już tam koło 22. Chcieliśmy przeczekać w jakimś barze, razem z tymi bagażami, ale niestety Dawid nie miał ukończonych 21 lat, więc nigdzie nas nie wpuścili. Zostało nam czekać na ławce pod stacją te parę godzin. Boże, jak było zimno! Przykryliśmy się masą ubrań a i tak zamarzaliśmy. Oczywiście ze zmęczenia człowiek wszędzie uśnie, więc spaliśmy na tej ławce jednocześnie czuwając czy nikt nie nadchodzi. Koło 3 przyszedł pan, żeby otworzyć stację i już czekaliśmy na pociąg w ciepełku. Oddaliśmy główny bagaż, zostawiliśmy ze sobą najpotrzebniejsze rzeczy, bo bagaż dopiero widzieliśmy po trzech dniach w Miami. Generalnie można powiedzieć, że chce się samemu dbać o bagaż i odbierać go i zdawać na każdej stacji, ale nie ma sensu się trudzić, bo oni wszystko zrobią na cacy. Tym bardziej byłoby to trochę skomplikowane w Waszyngtonie, ponieważ byliśmy spóźnieni na pociąg do Miami i jak wysiedliśmy to wszystko było robione biegiem, żeby pociąg mógł odjechać. W Chicago mieliśmy parę godzin na przesiadkę, więc pochodziliśmy sobie trochę po mieście. Tak więc dzień 17, 18 i 19 spędziliśmy w pociągu. Na trasie Waszyngton-Miami był świetny pracownik, który widać było, że kocha swoją pracę. Nigdy nie widziałam, żeby ktoś podawał lód w plastikowym kubeczku z taką pasją, jaką on to robił. ;) Serio. No i wymieniliśmy się Instagramami i wizytówkami ;) Generalnie jak zwykle 80% trasy przespane, jako, że Wi-Fi nie ma w pociągach to nic innego do roboty nam nie zostawało.

środa, 13 maja 2015

USA w miesiąc. Dzień 14 i 15.

USA w miesiąc.
Czyli jak wycisnąć jak najwięcej w 30 dni z budżetem $2500.

Dzień 14.
Nie żałowaliśmy sobie w tym dniu spania, jako, że poprzedniej nocy wróciliśmy dość późno. Do hostelu dołączyli znajomi Dawida z campu i jedna koleżanka dołączyła do naszego spaceru po Las Vegas w ciągu dnia, jak już się ogarnęliśmy ze wszystkim. Kupiliśmy bilet na autobus za bodajże $12 na 24h, i podjechaliśmy sobie do centrum i wysiedliśmy pod Bellagio Hotel, bo jednak mieliśmy jeszcze inne plany na ten dzień, więc taki bilet nam się przydał i zaoszczędził trochę zmęczone nogi. ;) Tak jak wspomniałam w poprzedniej notce Las Vegas warto zwiedzić również za dnia, ponieważ staje się ono wtedy zupełnie innym miejscem. Dzień wcześniej obejrzeliśmy pokaz fontanny pod Bellagio po ciemku i powiem szczerze, że robiła wrażenie, ale za dnia udało nam się obejrzeć pokaz jeszcze raz i chyba bardziej mi się podobało. Show odbywa się co 15 minut w godzinach od 20:00 do 24:00, w ciągu dnia odbywa się ono co pół godziny od 15:00 do 20:00. W soboty zaczynają od 12:00, a w niedziele od 11:00. Za dnia miło jest również napić się lanego piwa dla ochłody i pochodzić trochę po sklepach oraz zaliczyć te ciekawsze ... World. W M&Ms World byłam już wcześniej w Londynie, ten w Las Vegas jest trochę większy i puszczany jest w nim krótki film w 4d, który można za darmo obejrzeć. Mnie osobiście bardziej zaciekawiło Coca-Cola World, na tle innych sklepów tego typu za bardzo się asortymentem nie różnił. Znajdziecie tam wszystko z logo Coca-Coli, od ubrań, biżuterię, zabawki, przybory do szkoły, akcesoria domowe, kuchenne, książki kucharskie (w każdym przepisie używa się Coca-Coli), różne fikuśne butelki itp. Otóż mnie przyciągnęło stoisko ze smakami Coca-Coli z całego świata. Za $7 dostaje się dwie tacki z kubeczkami z Coca-Colą o różnych smakach i kartki z wyjaśnieniem ich pochodzenia i smaku. W sumie jest 16 różnych smaków. My wzięliśmy to na trzy osoby i spokojnie każdemu z nas udało się spróbować każdego smaku po kilka razy. Niektóre były tak niedobre, że raz wystarczyło. W każdym razie fajne doświadczenie. Potem właśnie poszliśmy do wyżej wspomnianego M&Ms World, potem do Hershey Chocolate World i pochodziliśmy trochę po głównej ulicy Las Vegas.















Potem pojechaliśmy do tego drugiego Outletu (zachodniego) i spędziliśmy tam w sumie sporo czasu, do hostelu wróciliśmy na wieczór i potem wybraliśmy się ze znajomymi na imprezę do naszych koleżanek i poszliśmy do kasyna, żeby przegrać trochę pieniędzy.






Dzień 15.
Następnego dnia byliśmy umówieni z dwoma koleżankami, z którymi wypożyczyliśmy auto na dwa dni. Pojechały je wcześniej odebrać z lotniska i odebrały nas z hostelu już spakowanych, ponieważ z hostelu się już wymeldowaliśmy tego dnia. Następną noc spędziliśmy w hotelu Flamingo w ich pokoju. Oczywiście w samochodzie była nawigacja, bez której byśmy na pewno nie trafili. Naszym celem było Death Valley, czyli Dolina Śmierci. Jest to park narodowy leżący w stanach Nevada i Kalifornia, zajmujący tereny pustynne i kamieniste. Jest tam na prawdę bardzo gorąco. Zatrzymywaliśmy się przy ciekawszych miejscach, wysiadaliśmy na chwilę z auta, żeby porobić zdjęcia i uciekaliśmy do środka. Dopiero pod wieczór zrobiło się znośnie i mogliśmy trochę pospacerować. Przy wjeździe do Death Valley zatrzymaliśmy się przy punkcie informacyjnym, z którego wzięliśmy mapy. Tak na prawdę w ciągu tego jednego dnia zobaczyliśmy może 1/5 tego, co park ma do zaoferowania. Wstęp jest podobno płatny, ale nigdzie nie mogliśmy znaleźć punktu, gdzie można było zapłacić, więc wycieczkę po Death Valley mieliśmy za darmo. Udało nam się zobaczyć kilka ciekawych miejsc, ja prawie zginęłam ugryziona przez grzechotnika, na którego bym nadepnęła w jednym z umarłych miasteczek, było to generalnie najdziwniejsze miejsce, w którym kiedykolwiek byliśmy. A, że byłam tak zafascynowana opuszczonym hotelem czy czymś w tym stylu nie patrzałam gdzie stawiam kroki, dobrze, że koleżanka widziała i zdążyła krzyknąć. Później już z auta nie wychodziłam. Na Death Valley trzeba poświęcić co najmniej ze 3 dni, w jeden dzień nie da rady wszystkiego objechać. My musieliśmy się zadowolić tym co zobaczyliśmy, bo na drugi dzień wyruszaliśmy dalej. Warto sobie zaznaczyć na mapie te najciekawsze miejsca i na nich się głównie skupić. Zabriskie Point na pewno do nich należy, widoki nie do opisania. Po Death Valley wróciliśmy do hotelu i zmęczeni od razu poszliśmy spać, by na drugi dzień ruszyć na Grand Canyon.