środa, 26 czerwca 2013

wrocławskie zwierzaczki

Dzisiaj skupię się na kolejnej wrocławskiej atrakcji, którą jest zoo. Niestety byłam w nim tylko raz, ponieważ nigdy nie miałam czasu, żeby wybrać się kolejny, czego bardzo żałuję. Uwielbiam zoo, a to we Wrocławiu ma w sobie właśnie coś takiego, że chce się do niego ciągle wracać. 
Zoo we Wrocławiu znajduje się przy ulicy Wróblewskiego i dojedziecie do niego tramwajami, które jadą na Biskupin. Wystarczy wysiąść na przystanku Zoo. ;) Wrocławskie zoo jest najstarszym i obecnie największym pod względem liczby wystawianych zwierząt ogrodem zoologicznym w Polsce. Znajdziecie w nim nie tylko zwierzęta, ale także zabytkowe budowle. Oczywiście jeśli zgłodniejecie na miejscu są też bary i budki z jedzeniem, w których za niezbyt wygórowaną cenę zjecie ciepły posiłek. 
Bilet normalny dla osoby dorosłej wynosi 30zł, a dla dziecka 20zł. Jednak często są różnego rodzaju promocje i zniżki, o których dowiecie się na oficjalnej stronie zoo. A szczegółowy cennik znajdziecie tutaj: http://www.zoo.wroclaw.pl/index.php?strona=263&id_kat=706 .

Mimo wszystko warto wybrać się całą rodziną i wydać te pieniądze na wstęp, ponieważ czas spędzony w zoo będzie na pewno pozytywny. Nie zapomnijcie wziąć ze sobą aparatu, na terenie całego zoo oczywiście można robić zdjęcia. :)
Oprócz zwierząt, które mają swoje wybiegi na zewnątrz znajdują się tam pomieszczenia, w których możecie przyjrzeć się niektórym z nich z bliska. Jest zagroda dla dzieci, w której mogą się przejechać na kucykach; terrarium; domki, w których leniwiec wisi nam tuż nad głową, a małpki biegają między nogami i wiele, wiele innych.

Na tej stronie możecie zrobić sobie wirtualną wycieczkę, ale niestety nie odda ona w pełni tego, co możecie przeżyć przyjeżdżając do wrocławskiego zoo: http://wroclaw360.pl/miejsce.php?q=210 .

Ja zapraszam do obejrzenia moich zdjęć z wycieczki do zoo, a także na oficjalną stronę, na której znajdziecie wiele innych przydatnych informacji: http://www.zoo.wroclaw.pl/index.php .

 



























Może w końcu skończą się te deszcze i znowu przyjdą gorące dni, które będzie można wykorzystać w tak dobry sposób :)

poniedziałek, 24 czerwca 2013

Londyn, część 1.

Jak do tej pory na moim blogu pojawiły się już dwie stolice - Berlin i Paryż. W związku z tym nie mogłoby zabraknąć również Londynu, w którym byłam kilkakrotnie, a od października mam zamiar tam mieszkać, ze względu na studia.

Londyn... Od razu na wstępie powiem, że nie skończy się na jednej notce. Londyn zwiedzałam w zimę, w lato, wiosną i w święta bożonarodzeniowe. Zwiedziłam najważniejsze zabytki, ciekawe miejsca i wiele muzeów. Oczywiście zostało mi jeszcze mnóstwo do zobaczenia, ponieważ to przeogromne miasto kryje w sobie znacznie więcej. Prawdopodobnie od października będę relacjonować moje nowe odkrycia na bieżąco. :)

Jako, że jest to moja pierwsza notka o Londynie, to chciałabym zacząć od opisania zabytków, które wszyscy znają, i z których właśnie Londyn słynie. Na ekranach telewizorów czy w kinie często możemy się natknąć na te miejsca, ponieważ są one inspiracją dla wielu reżyserów. Oczywiście najlepszym tego przykładem będą poszczególne części filmu o Harrym Potterze, gdzie dostrzeżemy okazały parlament, Big Ben, dworzec King's Cross, czy wspaniałe ulice tego miasta.

Mam zamiar oprowadzić Was po Londynie w ten sam sposób, w który ja go odkrywałam. Zaczniemy od dworca Victoria Station, na którym zawsze wysiadam. Z tego dworca udajemy się prosto pod Buckingham Palace, który znajduje się najbliżej od tego miejsca. Buckingham Palace to oczywiście oficjalna rezydencja, w której przebywa królowa Elżbieta II. Jako ciekawostkę dodam, że o obecności królowej w swoim domu mówi nam flaga brytyjska. Gdy jest ona podniesiona oznacza to, że królowa znajduje się w pałacu, gdy jednak jest opuszczona to królowej nie ma.





Prosto z pięknego i zatłoczonego pod bramami pałacu królowej zmierzamy ku wizytówce Londynu, którą zna każdy mieszkaniec kuli ziemskiej. Oczywiście mam na myśli wspaniały Big Ben, czyli wieżę zegarową należącą do Pałacu Westminsterskiego. Kolejna ciekawostka, we wrześniu zeszłego roku zmieniono nazwę Big Bena na Elizabeth Tower, w celu uhonorowania 60-letniego panowania królowej.






Spod Big Bena daleko nie musimy się wybierać, wystarczy przejść wzdłuż mostu na drugą stronę i znajdujemy się przy London Eye. Jest to tak zwany diabelski młyn o wysokości 135 metrów. Jego pełny obrót trwa równe 30 minut i przez ten czas możecie podziwiać widoki Londynu z klimatyzowanych kapsuł Oka. Standardowy bilet dla jednej osoby dorosłej wynosi 19,20 funtów. Ale macie możliwość zaoszczędzenia 20% zamawiając bilety na oficjalnej stronie London Eye. Macie tam pełną ofertę biletów, można kupić bilet rodzinny, potrójny bilet łączony z innymi atrakcjami itp. Więcej szczegółów tutaj: http://www.londoneye.com/TicketsAndPrices/Tickets/Default.aspx .
Pamiętajcie, że brytyjska pogoda przeważnie zawodzi, więc przemyślcie czy warto wydać te pieniądze na bilet po to tylko, żeby się przejechać. Często ze względu na mgłę lub deszcz nic nie widać.


Z London Eye udajemy się drogą prostą wzdłuż rzeki, aż do Tower Bridge, który moim zdaniem jest najpiękniejszym mostem jaki w życiu widziałam. Ale o nim nieco później, bo czeka nas długi spacer. Po drodze oczywiście nacieszycie oczy różnymi budynkami i mostami o przeróżnych kształtach. Jeśli przejdziecie na drugą stronę rzeki, będziecie mogli po drodze zboczyć trochę ze ścieżki i zobaczyć Katedrę św. Pawła. Jest to jeden z najbardziej znanych kościołów anglikańskich w Wielkiej Brytanii. Oczywiście katedrę możecie zwiedzić w środku, cena biletu dla osoby dorosłej wynosi 16 funtów. Ja niestety nigdy w środku nie byłam, według mnie jest to zbyt wygórowana cena na zwiedzanie kościoła, ale każdy ma swoje zainteresowania.


Po drodze do Tower Bridge natkniecie się na wysokie i szklane zabudowania Londynu. Idąc ulicami tego miasta pomiędzy wysokimi wieżowcami chociaż przez chwilkę możemy poczuć się jak w Nowym Jorku, który słynie ze swoich drapaczy chmur.



Aż w końcu po długim i męczącym spacerze dotarliśmy do celu. Tower Bridge (nie London Bridge!) jest jedną z najbardziej znanych budowli w Londynie. Ten most zwodzony charakteryzują dwie wieże łączące kładkę dla pieszych i połączone w u góry dwoma pomostami. Zdecydowanie według mnie jest to coś, co zapiera dech w piersiach, nawet Big Ben nie zrobił na mnie takiego wrażenia jak ten most. Jest on bardzo daleko od skupiska najważniejszych zabytków, ale warto poświęcić tą godzinę lub dwie, żeby zobaczyć tak okazały zabytek.



O Londynie mogłabym pisać i pisać, dlatego notki o stolicy Anglii pojawią się jeszcze niejednokrotnie. Na koniec chciałabym wspomnieć jeszcze o Piccadilly Circus, który jest częścią Soho, z którego macie rzut beretem do Chinatown. Piccadilly Circus jest miejscem najbardziej rozpoznawalnym na świecie dzięki reklamom świetlnym SANYO, McDonald's czy Coca-Cola. Na środku placu znajduje się fontanna z figurą Anterosa.




wtorek, 18 czerwca 2013

Stojące kamienie.

Dzisiejszy post będzie krótki, ale oczywiście związany z tematyką bloga. Jako, że 3 lata mieszkałam w Wielkiej Brytanii wiele zwiedziłam w tym kraju. Dużo moich postów będzie właśnie związanych z Wyspami, co już mogliście zauważyć, bądź dopiero zauważycie. ;)

Stonehenge to jedna z najbardziej znanych budowli megalitycznych w Europie. Megalit jest to kamień, bądź kamienie, które razem stanowią pewną budowlę - jest to miejsce kultu, pochówku lub o charakterze związanym z obserwacjami astrologicznymi. Budowle te wznoszone były w czasach prehistorycznych.
Stonehenge znajduje się 13km od miasta Salisbury, w hrabstwie Wiltshire. Jest to niedaleko mnie, więc wycieczka nie zajęła nam długo, no i pojechaliśmy samochodem.
Kamienie są niestety ogrodzone i trzeba zapłacić za wstęp, żeby dostać się do nich bliżej. W innym razie możecie pooglądać je przez siatkę ogrodzenia. Parking kosztuje 3 funty, a wejście dla osoby dorosłej 8 funtów, dzieci do 15 roku życia płacą 4,80. Przy wejściu otrzymujecie pilota z głośniczkiem i w kilku językach możecie posłuchać o historii Stonehenge. Obchodząc krąg spotkacie tabliczki opisujące to miejsce, jest też na nich informacja, który przycisk na pilocie wcisnąć, żeby w czasie zwiedzania słuchać na bieżąco ciekawostek związanych z tym zabytkiem.
Koło parkingu znajdują się oczywiście sklepy z pamiątkami i knajpka, w której kupicie lody, napoje czy kawałek pizzy.
Jeżeli chcecie się dostać do Stonehenge za pomocą komunikacji miejskiej, możecie to zrobić z miasta Salisbury, z którego odjeżdżają autobusy z napisem Stonehenge. One właśnie Was tam zabiorą.
Jeśli chcecie pojechać samochodem wystarczy, że w nawigacji wpiszecie kod pocztowy: SP4 7DE. Polecam wybranie się tam po godzinie 12, ponieważ do tej godziny najczęściej przyjeżdżają autokary z wycieczkami z Londynu, więc może być tłoczno.

Do samej budowli niestety nie da się podejść, oddzielają ją barierki, które są od niej w odległości około 10 metrów. Zabytek został oddzielony ze względu na akty wandalizmu, które miały miejsce dość często. Turyści czasami nie zdając sobie sprawy z tego co robią, podpisywali się na kamieniach i ułamywali kawałki z nich, żeby zabrać je ze sobą jako pamiątkę.

Jeśli nie znacie języka angielskiego warto wcześniej zagłębić się w historię tego miejsca. W internecie znajdziecie mnóstwo informacji i ciekawostek na jego temat.




piątek, 14 czerwca 2013

Wapienne łuki również w Anglii!

Dzisiejszym postem mogłyby się z pewnością zainteresować osoby mieszkające na Wyspach Brytyjskich, lub zwiedzające Wielką Brytanię. Dla jednych i drugich mam pomysł na jednodniową wycieczkę. ;)

Tak więc do rzeczy! Dziś pojedziemy do małej wsi leżącej na południu Anglii w hrabstwie Dorset. Lulworth, bo tak nazywa się ta wieś, gości rocznie około 200 000 turystów, którzy jadą tam w jednym celu. Mam na myśli Durdle Door. Jest to naturalny łuk wapienny typu klifowego, który znajduje się na Wybrzeżu Jurajskim. Okolica jest malownicza, z pewnością zachwyci oko niejednego fotografa, każdemu te widoki zapierają dech w piersiach. Całość jest własnością prywatną rodziny Weldów, którzy mają na własność wykupioną ziemię, na której znajdują się te cudowne krajobrazy. Jednak nie martwcie się - obiekty te są publicznie dostępne. :) 

Do Durdle Door dostaniecie się bez problemu, jednak ostrzegam przed wiatrem. Nieważne o jakiej porze roku tam pojedziecie i jaka będzie temperatura - tam wieje zawsze, i to bardzo! Warto zabrać ze sobą grubszy sweter czy bluzę. Droga do łuku jest dość długa i męcząca, nie da się niestety tam dojechać samochodem, trzeba iść pieszo. Najpierw wchodzimy wysoko po schodach, a potem idziemy górami i dolinami ścieżką, która zaprowadzi nas do celu.

Warto też zaopatrzyć się w wodę mineralną, ponieważ w budce, którą spotkamy po drodze butelka wody mineralnej kosztuje 2 funty.

Droga z parkingu do Durdle Door zajmuje jakieś 30 minut w jedną stronę, co oczywiście jest też zależne od tempa naszego spaceru ;)






Oczywiście jeśli na dworze jest gorąco, to nie ma problemu, żebyście zostali na plaży z kocykiem i poopalali się czy popływali w morzu. Równie dobrze możecie skusić się na przepłynięcie pod łukiem, ale to raczej polecam doświadczonym pływakom.

Chciałabym też wspomnieć o tym, że nie tylko idąc w kierunku Durdle Door zobaczycie piękne widoki. Będąc na głównym parkingu udajcie się też w lewą stronę - czyli przeciwną do szlaku prowadzącego do skał. Po lewej macie również plażę, co prawda kamienistą, ale nie sprawia to dużego problemu w opalaniu się na ręczniku czy leżaku. Takie oto widoczki znajdziecie właśnie po tej lewej stronie:




A jeśli złapie Was głód to koniecznie musicie zjeść słynne angielskie Fish and Chips, czyli rybę z frytkami. Jest to najczęściej dorsz zapiekany w złocistej panierce podany z dużą porcją frytek i sosów do wyboru. Obok głównego parkingu znajdują się budki z jedzeniem, w których możecie kupić różnego rodzaju rybne potrawy. Ja polecam kubeczek anchois z sosem rybnym, za jedyne półtora funta. Warto spróbować połączenia małych słonawych rybek i słodkawego sosu rybnego, który znakomicie podkreśla ich smak.
Poza budkami z jedzeniem są również sklepy z pamiątkami, w których wybór jest naprawdę duży. Ceny są za to zróżnicowane, zależy kto co lubi ;)

Polecam wycieczkę do Lulworth najlepiej w lipcu lub sierpniu, gdy wiemy, że jest ładna pogoda i nie spotka nas po drodze deszcz.