czwartek, 14 maja 2015

USA w miesiąc. Dzień 16, 17, 18 i 19.

USA w miesiąc.
Czyli jak wycisnąć jak najwięcej w 30 dni z budżetem $2500.

Dzień 16.
W tym dniu wymeldowaliśmy się z hotelu, zapakowaliśmy auto bagażami i wyruszyliśmy na Kanion. Samochodem z Las Vegas jedzie się jakieś 4h w jedną stronę. Po drodze jedzie się kultową Route 66, więc koniecznie trzeba się zatrzymać na jakiejś stacji benzynowej albo w jakimś barze, klimat nie z tej ziemi. ;) Park jest otwarty 24h przez cały rok, za wstęp płacimy jednorazowo za całe auto. Wstęp kosztuje $25 za całe auto osobowe, lub $12 za osobę, jeśli nie jesteście samochodem. 25 sierpnia i 26 września w tym roku wstęp jest darmowy, jeśli ktoś będzie w okolicy w tym czasie. Na terenie parku są kawiarnie, sklepy z pamiątkami i małe restauracje. Ceny są dość wysokie, więc warto wziąć ze sobą jakiś prowiant, a przede wszystkim dużą butelkę wody do picia, którą można uzupełniać za darmo na wielu przystankach. Po parku jeżdżą specjalne busiki, które wożą nas po różnych częściach całego Kanionu. Jest kilka tras do wyboru, w ciągu całego dnia da radę zaliczyć wszystkie trasy, łącznie z wysiadaniem na wielu przystankach. Warto poczekać sobie do wieczora na zachód słońca, ale trzeba pamiętać, że autobusy jeżdżą tylko do zachodu słońca, więc zachód warto sobie obejrzeć w jakimś miejscu niedaleko samochodu, żebyście później nie musieli wracać po ciemku jakiś kawał drogi. Nie powiem ale trochę po ciemku jest tam strasznie jak dla mnie, szczególnie jak nie ma żywej duszy naokoło. My spędziliśmy tam dobre 7h na pewno. Udało nam się zobaczyć dużą część parku, jednak duża jej część została nieodkryta. Najlepiej wybrać się tam na parę dni z namiotem i zejść w dół, ale to już bardziej dla zaawansowanych, ja unikam namiotów i spania pod gołym niebem wokół zwierząt i nie wiadomo czego jeszcze. Kanion na prawdę warto zobaczyć, wrażenia niesamowite, nie da się tego opisać słowami i zdjęcia też nie oddają tego widoku. Trzeba tam po prostu być. :)















Po Kanionie rozstawaliśmy się z koleżankami, które wracały oddać samochód w Las Vegas i stamtąd miały lot do Nowego Jorku. My byliśmy dopiero w połowie naszej trasy. Podwiozły nas na stacje kolejową, z której o 4 nad ranem mieliśmy pociąg do Miami, a właściwie pociąg do Chicago, w którym mieliśmy przesiadkę do Waszyngtonu, z którego mieliśmy przesiadkę do Miami. Czemu taka śmieszna trasa, skoro pociąg mógłby tam dotrzeć w półtora dnia zamiast trzech? Ponieważ huragan Katrina, który był w 2005 (!) roku zniszczył tory na południu kraju i rząd do tej pory nie chce dać pieniędzy na ich odbudowę. Polska w takim razie nie zostaje jednak daleko w tyle. ;) Zanim wysadziły nad na stacji zrobiliśmy spore zakupy w supermarkecie na te trzy dni ciągłej podróży pociągiem. Chociaż jak sobie przypomnę moją poranną kawę Amtraka i hot-doga z mikrofalówki z mieszanką wszystkich sosów jakie mieli cienkie mi ślinka. Nie zrozumcie mnie źle, kawa to były strasznie siury, a hot-dog należał do takich biedronkowych, ale takie chwile pamięta się na długo, szczególnie jak towarzyszą temu takie emocje. ;) 
Stacje kolejowe w Ameryce niestety nie są otwarte 24h na dobę. Otwierają je na godzinę przed pierwszym pociągiem, a że nasz z Flagstaff (Arizona) odjeżdżał jako pierwszy, stacje otwierali około 3 w nocy. My byliśmy już tam koło 22. Chcieliśmy przeczekać w jakimś barze, razem z tymi bagażami, ale niestety Dawid nie miał ukończonych 21 lat, więc nigdzie nas nie wpuścili. Zostało nam czekać na ławce pod stacją te parę godzin. Boże, jak było zimno! Przykryliśmy się masą ubrań a i tak zamarzaliśmy. Oczywiście ze zmęczenia człowiek wszędzie uśnie, więc spaliśmy na tej ławce jednocześnie czuwając czy nikt nie nadchodzi. Koło 3 przyszedł pan, żeby otworzyć stację i już czekaliśmy na pociąg w ciepełku. Oddaliśmy główny bagaż, zostawiliśmy ze sobą najpotrzebniejsze rzeczy, bo bagaż dopiero widzieliśmy po trzech dniach w Miami. Generalnie można powiedzieć, że chce się samemu dbać o bagaż i odbierać go i zdawać na każdej stacji, ale nie ma sensu się trudzić, bo oni wszystko zrobią na cacy. Tym bardziej byłoby to trochę skomplikowane w Waszyngtonie, ponieważ byliśmy spóźnieni na pociąg do Miami i jak wysiedliśmy to wszystko było robione biegiem, żeby pociąg mógł odjechać. W Chicago mieliśmy parę godzin na przesiadkę, więc pochodziliśmy sobie trochę po mieście. Tak więc dzień 17, 18 i 19 spędziliśmy w pociągu. Na trasie Waszyngton-Miami był świetny pracownik, który widać było, że kocha swoją pracę. Nigdy nie widziałam, żeby ktoś podawał lód w plastikowym kubeczku z taką pasją, jaką on to robił. ;) Serio. No i wymieniliśmy się Instagramami i wizytówkami ;) Generalnie jak zwykle 80% trasy przespane, jako, że Wi-Fi nie ma w pociągach to nic innego do roboty nam nie zostawało.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz