USA w miesiąc.
Czyli jak wycisnąć jak najwięcej w 30 dni z budżetem $2500.
Dzień 8.
Zapomniałam w poprzedniej notce dodać nazwę hostelu, w którym w końcu się zatrzymaliśmy. Był to hostel Green Tortoise. Bardzo specyficzny klimat, bardzo specyficzne towarzystwo. Bardzo dużo starszych ludzi pijących wieczorami piwa w dużej ilości, z szarą brodą i kowbojskimi kapeluszami na głowie. A przy nich panie, które stylem też odpowiadają takiej podobnej, starszej epoce. Ale bardzo wszyscy sympatyczni. Wymeldowaliśmy się z hostelu i zostawiliśmy walizki na przechowanie. Oczywiście mieliśmy czas do 24, tym razem nieodpłatnie.
Nasza trasa ustalona wcześniej z panem z recepcji była dość długa. Łącznie przeszliśmy na nogach jakieś 25km. Po wyjściu z hostelu udaliśmy się prosto na metro na przystanek Montgomery, by dojechać do 16th & Mission Street. Stamtąd udaliśmy się na słynne Castro, gejowską ulicę, na której wszystko się może zdarzyć. Ale tylko zazwyczaj w nocy, w ciągu dnia jest tam całkiem normalnie i kolorowo. W nocy można spotkać tam nagich ludzi, dużo homoseksualistów, transwestytów itp. Na Castro udaliśmy się ulicą Valencia Street i przeszliśmy przez Dolores Park, po drodze mieliśmy świetne widoki na cały Downtown. Jak już wspomniałam wcześniej San Francisco jest bardzo górzyste, zwiedza się je dwa razy dłużej niż każde inne miasto, no przynajmniej ja aż tak świetnej kondycji nie mam. :D Oprócz tego, że jest górzyste, jest bardzo kolorowe, wszędzie na budynkach i domach mieszkalnych traficie na przeróżne graffiti, ładniejsze i brzydsze ;) Uważam, że fajnie wyróżnia to miasto na tle innych, gdzie mało widzieliśmy jednak tego Street Artu. Wracając z Castro poszliśmy do Buena Vista Park, no i kolejne górki, aż ducha prawie wyzionęłam. :D
Z Buena Vista Park udaliśmy się na ulice, gdzie wszystko się zaczęło, czyli Haight-Ashbury. W latach 60-tych to właśnie tam znajdowało się główne centrum ruchu Hippisowskiego, a klimat Hippisów czuć troszkę do tej pory. Dosłownie - czuć. Jeżeli jesteście zwolennikami marihuany to tam na pewno znajdziecie to, co lubicie. Nawet nie będziecie musieli zbytnio szukać, samo wręcz do Was przyjdzie. Spotkacie tam mnóstwo ciekawych ludzi, którzy wyglądają jakby lata 60-te nadal istniały.
Stamtąd pokierowaliśmy się do Golden Gate Parku. Wszystko na terenie tego parku jest odpłatne, czyli za wstęp do konserwatorium kwiatów, ogrodu japońskiego, muzeów itp. trzeba niestety zapłacić. Nie pamiętam ile kosztował wstęp do poszczególnych miejsc, ale my akurat nigdzie nie wchodziliśmy, bo szkoda nam było czasu. Przeszliśmy cały park wzdłuż, obchodząc różne jeziorka, place do gry w tenisa na przykład, itd. Park jest bardzo długi i może jeśli macie tylko jeden dzień w San Francisco, jak my możecie go sobie darować. Park jak park, a wydaje mi się, że lepiej iść do Chinatown czy na Pier. Nam się tych dwóch ostatnich nie udało już zwiedzić. Jak wyszliśmy z parku udaliśmy się na Lands End, czyli do parku, w którym zaczyna się trasa rowerowa i piesza prowadząca wzdłuż wybrzeża i klifów do samego Golden Gate Bridge. Po drodze jest dużo różnych plaż, mniej i bardziej turystycznych, ale pogoda nam aż tak nie dopisywała na plażowanie. Dość wiało i raz było gorąco, a raz chłodno. No i szliśmy tak tą trasą, gdzieniegdzie zatrzymując się, żeby porobić zdjęcia, aż doszliśmy prawie do samego mostu. Tam stwierdziliśmy, że odpoczniemy trochę na plaży, zanim udamy się na spotkanie z naszymi koleżankami, z którymi mieliśmy się spotkać pod Palace of Fine Arts. Idąc na plażę, przeszliśmy się dość widać było, że drogą dzielnicą. Przeogromne domy, świetne samochody a taki tam panował spokój, że aż miło się szło. Pochodziliśmy trochę tymi uliczkami, popodziwialiśmy te wszystkie wille i poszliśmy na plażę. Odpoczywając na niej braliśmy udział w oświadczynach, a raczej robiliśmy tylko za sztuczny tłum dla dziewczyny, która robiła zdjęcia swojej koleżance, która oświadczała się swojej dziewczynie. Ogólnie śmieszne oświadczyny i śmieszna historia, ale mało istotna, więc sobie ją daruję.
Odpoczynek na plaży dużo nam nie dał i stwierdziliśmy, że do Palace of Fine Arts podjedziemy sobie autobusem. Kupiliśmy bilety po $2 od osoby i przejechaliśmy ze trzy przystanki. Pod pałacem czekaliśmy na nasze koleżanki (do spotkania w końcu nie doszło i spotkaliśmy się potem w Los Angeles). BOŻE JAK JA TAM ZMARZŁAM! Było strasznie zimno, robiło już się ciemno, a siedzieliśmy tam z półtorej godziny. W końcu pozwiedzaliśmy trochę teren pałacu i udaliśmy się na przystanek autobusowy, żeby wrócić do hostelu po odbiór bagaży.
Do hostelu dojechaliśmy dwoma różnymi autobusami i pojechaliśmy na ten sam bilet, który kupiliśmy za pierwszym razem. Nie wiem czy był ważny, ale kierowca nas wpuścił, a w sumie pokazaliśmy mu te bilety. Jak już dotarliśmy do hostelu to plan był taki, żeby znaleźć gdzieś blisko Subway'a i tam znowu spędzić parę godzin, bo o 6:30 rano mieliśmy autobus do Los Angeles, a na dworcu musieliśmy być godzinę przed odjazdem, żeby oddać bagaż główny. Spytaliśmy naszego znajomego pana z recepcji, gdzie jest najbliższy Subway, bo chcemy tam przeczekać na autobus, a on zaproponował nam, że możemy poczekać w jadalni, bo i tak tam wszyscy siedzą do rana i piją, a bagaże niech leżą tam gdzie są. Bardzo się ucieszyliśmy na tą propozycję, ale w końcu i tak poszukaliśmy w internecie tego Subway'a, bo byliśmy głodni. Zostawiliśmy bagaże i poszliśmy po kanapki. Po drodze od razu ustaliliśmy trasę z hostelu na dworzec, bo okazało się, że wcale nie jest tak daleko. Jakieś 15 minut na nogach, może nawet nie. Wróciliśmy potem do hostelu i posiedzieliśmy tam gdzieś tak do 5.
Dzień 9.
Pożegnaliśmy się, podziękowaliśmy, wzięliśmy bagaże i poszliśmy na dworzec. Dworzec Amtraka dość ciężko znaleźć (to nie jest ten na zdjęciu wyżej), bo okazało się, że nie jest to ten główny budynek, z którego odjeżdżają wszystkie autokary, tylko trzeba było iść kawałek dalej w prawą stronę. Nigdzie nie było widać budynku dworca więc siedzieliśmy i czekaliśmy na autokar na ławce. Potem przyszedł jakiś pracownik Amtraka i widziałam jak wchodził z tyłu do takiego budynku to poszłam za nim. Okazało się, że tam trzeba było zostawić bagaże. Pan był bardzo niemiły i utrudniał nam bardzo oddanie bagaży. Czepiał się bardzo wagi, musiał mieć wszystko zgodnie co do grama. Potem przyjechał autobus i jak tylko do niego wsiedliśmy to zasnęliśmy i spaliśmy tak aż do przystanku w Emeryville, na którym mieliśmy przesiadkę na pociąg. W Los Angeles byliśmy po godzinie 16, zajechaliśmy na Union Station, które łączy ze sobą stacje metra i pociągi. Mieliśmy adresy kilku hosteli, oczywiście nic nie zarezerwowaliśmy wcześniej, i po odbiorze bagaży udaliśmy się na postój taksówek. Spytaliśmy, który z tych hosteli jest najbliżej i też do najbliższego się udaliśmy. Jak zajechaliśmy pod hostel okazało się, że właściciela nie ma i wróci za jakąś godzinę. Przyjęła nas jakaś nowa pracownica, która jeszcze się nie orientowała co i jak. Powiedziała tylko, że na pewno mają wolne łóżka i że jest tanio. No to poczekaliśmy. Jak przyjechał właściciel rzeczywiście okazało się, że tanio, bo tylko $20 za noc za łóżko (bez podatku). Myk był taki, że można było zapłacić tylko kartą, a nie gotówką. Dobrze, że mieliśmy kartę kredytową Dawida :D Do tego dostaliśmy kupon na darmowy przejazd taksówką firmy Uber za $30. Trzeba było ściągnąć aplikację, wypełnić wszystkie dane, podać dane karty kredytowej i wpisać kod promocyjny. Taksówkę zamawia się również przez tą aplikację i nie płaci się nigdy taksówkarzowi, tylko wszystko jest potrącane przez aplikację. Wzięliśmy więc 3 noce w hostelu, bo mieliśmy tak zarezerwowany wcześniej bilet do Las Vegas. Mieliśmy wyjazd około południa 3 dni później. Bo tak jak pisałam w pierwszej notce będąc w Chicago zarezerwowaliśmy bilety na trasę: Chicago - San Francisco (przesiadka w Santa Barbara), San Francisco - Los Angeles (przesiadka w Emeryville), no i Los Angeles - Las Vegas. Reszty nie bukowaliśmy, bo mogło się coś zmienić w czasie. Tak więc dostaliśmy dwa łóżka w pokoju sześcioosobowym w hostelu MoonPad. Zostawiliśmy bagaże, wzięliśmy prysznic i wybraliśmy się na miasto. W hostelu dowiedzieliśmy się jakim autobusem dojechać do Downtown i gdzie wysiąść. Robiło się już ciemno i zanim zajechaliśmy do miasta już było dość późno. Poszliśmy zjeść coś do KFC i chodziliśmy tak ulicami Los Angeles bez konkretnego planu i celu. Niestety w hostelu nie mieli żadnej mapy Los Angeles, przez co w drodze powrotnej się zgubiliśmy. Chcieliśmy wrócić na nogach, bo wydawało się, że nie jesteśmy daleko od hostelu, po czym okazało się, że poszliśmy w zupełnie innym kierunku i zgubiliśmy się w dość nieprzyjemnej okolicy. Tam po raz pierwszy w życiu zobaczyłam karaluchy. Jak się zapytaliśmy jednego pana o drogę to kazał nam szybko wracać do centrum miasta, nie wchodzić w żadne boczne uliczki tylko cały czas iść główną drogą. Tak więc wróciliśmy do centrum i udaliśmy się na przystanek, na którym wysiedliśmy. Myśleliśmy, że ten powrotny będzie po prostu po drugiej stronie ulicy, ale nie był. W końcu jak minęło trochę już czasu i nadal nie mogliśmy go znaleźć, zapytaliśmy się o to policjanta. On też nie wiedział, ale znalazł nam w internecie. Na autobus czekaliśmy 40 minut, w końcu przyjechał i pojechaliśmy do hostelu, w którym wypiliśmy sobie po piwku, które kupiliśmy w mieście (a raczej ja kupiłam, bo Dawid 21 lat kończył w październiku) i podziwialiśmy piękny widok jaki mieliśmy z tarasu na całe Los Angeles.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz