USA w miesiąc.
Czyli jak wycisnąć jak najwięcej w 30 dni z budżetem $2500.
Nie będę się rozpisywać zbytnio na temat dnia szóstego, ponieważ spędziliśmy go w pociągu. Przespaliśmy 3/4 drogi, Dawid nawet i więcej. Te pociągi czasem to była dobra sprawa, dzięki nim mogliśmy się zregenerować na następne zwiedzanie.
Dzień 7.
Większość dnia siódmego również spędziliśmy w pociągu, ale pod wieczór mieliśmy przesiadkę w Santa Barbara na autokar do San Francisco. Wysiada się z pociągu w Santa Barbara i wychodzi się przez budynek na drugą stronę dworca. Tam stoją autokary i musimy patrzeć czy wsiadamy w dobry, bo nasz bagaż inaczej pojedzie gdzieś indziej. Bagaże przenoszą kierowcy, my mamy ze sobą tylko podręczny. Musicie później też uważać w San Francisco, żeby wysiąść na dobrym przystanku, bo jest ich kilka. Najlepiej wysiąść na tym przy głównym dworcu, my się zagapiliśmy i wysiedliśmy kilkaset metrów dalej, co wyszło nam na dobre. Wyładowaliśmy się z walizkami i pierwsze co to podeszłam do okienka z kasą, gdzie Pani sprzedawała bilety na wycieczkę do Alcatraz. Niestety okazało się, że bilety są wyprzedane do końca października. No cóż, za rok wrócę i kupię je przez internet 3 miesiące wcześniej. Na stronie internetowej niestety nie było informacji, że są wyprzedane. Bilety kosztują $38 (bez podatku) i jest to około 3 godzinna wycieczka. W cenę wliczone jest oczywiście dopłynięcie do niej i powrót. No trudno, zapytałam o jakieś tanie hostele w okolicy, podała mi kilka nazw i adresów i skierowaliśmy się na postój taksówek. Hostele nie były daleko, ale San Francisco jest dosyć górzyste, ciężko się tam poruszać pieszo z takimi walizkami. Podchodzę do pierwszej, lepszej taksówki, pytam ile kosztuje dojazd do tego i tego miejsca. Gościu rzucił $40. Mówię no ładnie... Pytam kolejnego, co stał parę aut za nim, tamten mówi nagle $35. Pytam więc jeszcze kilku i tak cena wahała się od $25-$45. W końcu na koniec pytam ostatniego już pana w kolejce, a on mówi mi, że do tego hostelu to $7, max $10. Zrobiliśmy wielkie oczy i mówimy, że jedziemy w takim razie. On na to, że musimy jechać pierwszą taksówką z kolejki, no to mówię mu na to, że poczekam w takim razie aż on będzie pierwszy w kolejce. Zdziwiony pyta dlaczego, no to mu powiedziałam ile jego koledzy nam krzyknęli za tą trasę. Jego mina mówiła wszystko - zdziercy żerujący na turystach. Załadował nam walizki do bagażnika i ruszyliśmy w drogę. W międzyczasie opowiedział nam o San Francisco, co warto zobaczyć i spytał czy przyjechaliśmy na ten festiwal. Pytamy jaki festiwal, bo nic nie wiedzieliśmy. No właśnie... A powinniśmy. Nie mieliśmy zarezerwowanego żadnego hostelu, podjechaliśmy pod pierwszy jaki podała nam pani z kasy od Alcatraz, przemiły kierowca taksówki (chyba coś przeczuwał) powiedział, żebym szła się zapytać o cenę za noc i czy mają coś wolnego, a on z Dawidem poczeka. No to poszłam, niestety wszystko zajęte. Taksówkarz powiedział, że zna wszystkie hostele w San Francisco więc zabiera nas niedaleko do kolejnego. Wyszłam zapytać, oni czekali. To samo, wszystko zajęte. No i w sumie sytuacja wyglądała identycznie przez jeszcze jakieś 12 różnych innych hosteli. Jeździliśmy z nim już ponad godzinę i nic. Podjechaliśmy pod hotel, na który nie byłoby nas stać, ale powiedział, że ma tam znajomego i uda mu się załatwić coś taniej. Udałoby się gdyby mieli choć 10cm wolnego łóżka, ale nie mieli. BOŻE CO ZA PECH. Mieliśmy jeszcze opcję coach-surfingu, poznaliśmy jakiegoś gościa w Santa Barbara i dał on nam numer do swojej koleżanki, która mieszka w San Francisco i mogłaby nas przenocować. Ale nie mogliśmy się do niej dodzwonić i on też. W ogóle kierowca dał nam swoją komórkę, żebym nie musiała płacić za połączenia z mojej angielskiej karty. Jeździliśmy jeszcze tak z pół godziny, podjeżdżamy do ostatniego hostelu z listy, typowo nie znał już on żadnych innych hosteli w San Francisco. Wychodzę na miękkich nogach z rozpaczą na twarzy i trafiam na dwóch przystojnych panów w recepcji. No co, będziemy wypróbowywać uroków kobiecych. Od razu na wstępie usłyszałam, że nic nie mają, kompletnie nic. Ale mogą mi zarezerwować łóżko na jutro, bo im się zwolni. Jutro, a dzisiaj to co? Zrezygnowana strasznie wzięłam od nich mapę SF i smutno zaczęłam ją analizować. Chyba poszli na mój ból na twarzy, bo jeden z nich powiedział, że w kryzysowych sytuacjach rozkładają materac w ich biurze, za $38 za noc (bez podatku!), no i mogą nam jedynie wynająć je na jedną noc. No trochę o wiele za drogo, ale nie mieliśmy już innej opcji. Wyszłam na zewnątrz przekazać informacje Dawidowi i kierowcy. Wyjęliśmy bagaże, podziękowaliśmy kierowcy i przeszliśmy do płacenia. Tu chciałam zaznaczyć, że woził on nas po San Francisco przez dobre półtorej godziny, w trakcie jazdy wyłączał co jakiś czas licznik, żeby nie nabijał więcej kasy. Pytamy ile jesteśmy dłużni, a on na to, że jest niedziela i trzeba sobie pomagać i że nic. Są na tym świecie cudowni ludzie. Oczywiście nie zgodziliśmy się na taką opcję i powiedzieliśmy, że nie wysiądziemy dopóki nie zapłacimy. Tak więc po dłuższej namowie stwierdził, że weźmie tylko $10. Daliśmy bodajże $15, podziękowaliśmy z całego serca i udaliśmy się z bagażami do hostelu. Było już coś koło 22, więc nie chciało nam się już nigdzie wychodzić. Rozłożyli nam materace w biurze, dali pościel i pokazali gdzie prysznice itp. Pan z recepcji przy okazji pokazał nam na mapie gdzie iść i co zwiedzać, jak dotrzeć tam metrem/autobusem i jak najlepiej się po San Francisco poruszać. Wszystko zapisaliśmy i mieliśmy gotowy plan zwiedzania na drugi dzień. Wzięliśmy prysznic, zjedliśmy kolację i poszliśmy spać.
W następnej notce opiszę Wam naszą trasę zwiedzania San Francisco. Nie chcę wrzucać tego wszystkiego w jedną notkę, bo znowu zajmie ona Wam dużo czasu w czytaniu. Przepraszam, że tyle piszę, ale staram się szczegółowo wszystko opisać, żebyście mieli zarys tego wszystkiego, co nam się przytrafiło. :)
Czekam na uwagi lub pytania w komentarzach!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz