czwartek, 19 marca 2015

USA w miesiąc. Dzień 3, 4 i 5.

USA w miesiąc.
Czyli jak wycisnąć jak najwięcej w 30 dni z budżetem $2500.


Dzień 3.
Od razu wspomnę, że motel Value Inn był całkiem przyjemny. Pokój miał małą lodówkę, łazienkę z prysznicem, podwójne łóżko, mikrofalówkę. Raczej wszystko, co było nam na daną chwilę potrzebne. Cena też całkiem w porządku, tak jak pisałam w poprzedniej notce. Wstaliśmy rano, zjedliśmy śniadanie w postaci mleka z płatkami, które każdy miał z campu i byliśmy gotowi do drogi. Naszym celem była znowu ta nieszczęsna stacja benzynowa, którą będę pamiętać przez lata. Właściciel motelu zaproponował nam nawet podwózkę za $10. Bardzo ochoczo przystaliśmy na jego ofertę i chwilę później nasze bagaże i cała czwórka (plus on) siedziała już w samochodzie. Autokar do Chicago odjeżdżał o 13:55. Tak, to był nasz kolejny przystanek. Miasto, w którym wiecznie wieje. Gdy już dotarliśmy na stację poszłam kupić bilety. Greyhound ma tam swoje małe okienko, gdzie można było to zrobić. Znowu jechaliśmy Greyhoundem, bo doszliśmy z Dawidem do wniosku, że jak już będziemy w Chicago to bilety na pociągi załatwimy na spokojnie na dworcu kolejowym, w którym pracują ludzie bezpośrednio zatrudnieni przez firmę Amtrak, a nie ludzie, którzy prowadzą stację benzynową i mają tylko możliwość sprzedaży pojedynczych biletów. Bilet z Sandusky do Chicago kosztował $67. Pożegnaliśmy się z moimi koleżankami i wyruszyliśmy w podróż, która trwała 7 godzin. Z autokarami Greyhound jest tak, że są one tanie. Nie zdziwcie się, jeśli już zdecydujecie się na niego, jako główny środek transportu, że napotkacie na swojej drodze różne osobowości, że już tak to nazwę. Nie każda podróż będzie należała do najmilszych, a awantury kierowcy z nadpobudliwymi pasażerami stanie się czymś całkiem normalnym. Nie chcę Was zrazić, ale nie wszystkie osoby, które jeżdżą Greyhoundem są ''normalne'', jakkolwiek tą normalność postrzegacie.
Z darmowym wifi podróż minęła całkiem szybko. Na dworcu autobusowym Greyhound w Chicago byliśmy przed 20. W Chicago mieliśmy zarezerwowany nocleg w HI Hostel. Hostel rezerwowałam z tydzień wcześniej, więc nie był jakoś szczególnie tani. W zeszycie miałam zapisanie adresy różnych innych hosteli i stwierdziliśmy, że pójdziemy do tego najbliższego. Trasę sprawdziliśmy na Google Maps jeszcze w autokarze i zrobiliśmy sobie screeny. Dotarliśmy do hostelu Parthenon, którego wejście ukrywało się pośród wielu drzwi wejściowych do barów i prywatnych mieszkań, które ciągnęły się wzdłuż budynku oznaczonego nazwą ulicy, na której znajdował się hostel. Zadzwoniłam domofonem, stwierdziliśmy, że wejdę tylko ja zapytać o ceny, a Dawid poczeka z walizkami. Na recepcji siedział bardzo miły, młody pan. Niestety nie mieli żadnych wolnych łóżek w pokojach sześcio i dwunasto osobowych. Łóżko kosztowało u nich $33 za noc (jak rezerwujecie sobie wcześniej hostele to te ceny bywają bardzo niskie, akurat Chicago aż tak bardzo się nie różniło, było jednym z droższych miast, w których byliśmy, jeśli chodzi o nocleg). Jedyne, co mieli to dwuosobowy pokój za $100 za noc. Po dłuższej rozmowie to z Dawidem, to z panem z recepcji wyszło na to, że zostajemy i pan zszedł nam na $90 za noc. No trudno, $45 na głowę to nie jest oferta idealna, wręcz bardzo droga, a zarezerwowany wcześniej hostel był w podobnej cenie ($42 za noc) i to w dodatku w pokoju wieloosobowym, a tu mieliśmy swój własny. Śniadanie oczywiście w cenie. W każdym hostelu w Ameryce nawet po porannym wymeldowaniu możecie zostawić swoje bagaże u nich na przechowaniu na cały dzień, za dodatkową opłatą lub za darmo, zależy od hostelu. Ten dwuosobowy pokój był dostępny tylko na jedną noc, stwierdziliśmy, że mimo wszystko zostajemy i na drugi dzień postanowimy, co robimy dalej, ewentualnie poszukamy noclegu na kolejną noc gdzieś indziej. Wnieśliśmy nasze torby na górę do pokoju, odświeżyliśmy się po podróży, przebraliśmy się i wyruszyliśmy na miasto. W recepcji dostaliśmy oczywiście mapę Chicago, a w moim zeszycie miałam opisane wszystkie miejsca warte zobaczenia. Dawid był na jednodniowej wycieczce w Chicago już wcześniej, podczas pobytu na campie, więc też mniej więcej się orientował gdzie co jest. Centrum miasta Chicago nie jest takie wielkie jakie mogłoby się wydawać, wszystko macie w zasięgu ręki. Właściwie jak w większości amerykańskich miast. Do ścisłego centrum Chicago, czyli przynajmniej dla mnie do budynku Willis Tower (tego ze Sky Deck'iem) mieliśmy jakieś 15 minut spacerkiem, może nawet mniej. Jeśli macie taką możliwość będąc w jakimkolwiek mieście w USA warto zwiedzić to miasto nocą i za dnia. Wierzcie mi, to tak jakbyście byli w dwóch zupełnie innych miejscach. Chicago należy do tych miast, które według mnie bardziej zasługują na spacer nocą, ponieważ robi ono niesamowite wrażenie. W dzień również ma kilka swoich uroków, ale jednak to miasto zdecydowanie bardziej podobało mi się jak było ciemno. Zdecydowaliśmy się na luźny spacer, tam gdzie nas nogi poniosą i to co nas zainteresuje na mapie. Nasz luźny spacer skończył się prawie o trzeciej w nocy, trochę nas za daleko nogi poniosły, ale wspominam ten spacer całkiem dobrze. Wychodząc z hotelu wybraliśmy się główną ulicą, przy której stoi Willis Tower i doszliśmy do Millennium Park ze znaną z różnych filmów romantycznych ,,fasolką''. Pięknie odbija się w niej miasto nocą, ale jest jeszcze piękniej w ciągu dnia. Posiedzieliśmy sobie trochę przy niej, było bardzo spokojnie, mała garstka turystów, dosłownie parę osób. Zaraz obok tej ,,fasolki'' znajduję się fontanna Crown Fountain. Są to takie jakby bloki, na których wyświetlane są twarze różnych ludzi, spływa z nich woda. Wokół nich jest mały plac, po którym w ciągu dnia biegają dzieci i taplają się w wodzie. Stamtąd stwierdziliśmy, że wybierzemy się na Pier, czyli molo. Doszliśmy tam krętą drogą pomiędzy prywatnymi osiedlami. Okazało się niestety, że wejście na tamten teren jest zamknięte nocą, więc zdecydowaliśmy, że wrócimy tam na drugi dzień. Stamtąd poszliśmy posiedzieć chwilę na plaży, z której szybko zostaliśmy przegonieni przez policję, bo zamykają ją na noc. Wracając szliśmy pomiędzy wysokimi wieżowcami co trochę podziwiając oświetlenie miasta i to jak odbijało się w tafli rzeki, która przez nie przepływa. W Chicago jest wiele małych mostów, z których widok na miasto nocą jest onieśmielający. Znaleźliśmy nawet nasz ulubiony. Po drodze wstąpiliśmy do McDonald'sa, żeby coś zjeść i złapać wifi ;) Nie powiem, ale nogi też nas trochę bolały, więc musieliśmy trochę odpocząć. Potem udaliśmy się wolnym tempem spowrotem do hostelu, by na drugi dzień zrobić bardzo podobną trasę po tym Wietrznym Mieście. 
 


















Dzień 4.
Rano w hostelu zjedliśmy śniadanie, w sumie to było najlepsze hostelowe śniadanie jakie nas spotkało. Kawa, herbata, płatki śniadaniowe, mleko, chleb, dżemy, jajka itp. Do wyboru, do koloru. Jeszcze później w San Francisco śniadanie było całkiem rozmaite, wszędzie indziej były to same naleśniki, albo w ogóle nic nie było. Po śniadaniu naszym głównym celem było pójście na dworzec i ustalenie co i jak z biletami na pociągi Amtrak. Wymeldowaliśmy się z hostelu i zostawiliśmy u nich nasze bagaże, mogły tam zostać do północy za w sumie jakoś $10 za cztery walizki. Dworzec był jakieś 7 minut na nogach od naszego hostelu, udaliśmy się do pani w kasie odpowiadającej Amtrakowi i spędziliśmy z nią trochę czasu. Pani była bardzo sympatyczna, zajęliśmy jej z dobre pół godziny, wytłumaczyła nam wszystko dokładnie i dzięki temu trochę uspokoiła. Tak więc kupiliśmy bilet miesięczny na 12 przejazdów. 12 przejazdów (segments) oznacza to, że możemy wsiąść do pociągu tylko 12 razy. Czyli jeśli jedziemy z Chicago do San Francisco i mamy przesiadkę w Santa Barbara są to 2 przejazdy, czyli zostaje nam 10. Bilety również do danych miast trzeba sobie rezerwować wcześniej, znaczy nie trzeba ale warto, bo może się okazać, że są na dany dzień już wykupione. 
Tak więc kupiliśmy te bilety za $689 za osobę (plus podatek, nie pamiętam ile dokładnie, ale wyszło grubo ponad $700) i zarezerwowaliśmy pierwszy przejazd do San Francisco, zaraz na drugi dzień. Trochę pokrzyżowali nam plany, bo pomiędzy Chicago, a San Francisco miała być Góra Rushmore, ale pociąg tam nie dojeżdżał. Dojeżdżał najbliżej do miasta oddalonego o prawie 170 mil. Więc musieliśmy odpuścić i od razu wybrać San Francisco. Pociąg odjeżdżał na drugi dzień o godzinie 14. Jechał dwa dni z późniejszą przesiadką w Santa Barbara jak wspomniałam wcześniej. Przy okazji od razu zarezerwowaliśmy bilety do Los Angeles, stwierdziliśmy, że dwa dni w SF nam wystarczą i lepiej mieć już bilety kupione. 







Zmartwieni ceną biletów i chudym portfelem, lecz jednak spokojniejsi na duchu wyszliśmy z dworca i udaliśmy się na zwiedzanie Chicago w ciągu dnia. Jak napisałam wcześniej Dawid był już wcześniej w Chicago, a ja nie, więc ja chciałam wjechać na Willis Tower do Sky Decku. Niestety jak weszłam do budynku to dowiedziałam się, że widoczność wynosi 0% i nie warto wydawać $19.50 (bez podatku) na to, żeby nic oprócz mgły nie zobaczyć. Bardzo mnie to załamało, bo Sky Deck był moim numerem jeden w Chicago. Podniosłam się na duchu, że może na drugi dzień zanim pojedziemy do San Francisco uda mi się jeszcze tam wjechać. Udaliśmy się dalej do Millennium Parku, w którym spędziliśmy trochę czasu. Porobiliśmy sobie mnóstwo zdjęć, było również mnóstwo ludzi, szczególnie przy ,,fasolce''. Przy fontannie było pełno dzieci, które się w niej kąpały. Po jakimś czasie zaczął padać deszcz, więc siedliśmy na ławce pod drzewem. Chcieliśmy zaczekać aż przestanie, ale rozpadało się na dobre, także uciekliśmy do Subwaya na jakieś kanapki (Subway był naszym głównym miejscem żywieniowym w USA). 




















Jak przestało padać poszliśmy na Navy Pier. Pospacerowaliśmy wzdłuż różnych sklepów i małych knajpek, które się tam znajdują i znowu zaczęło padać. Ale to tak porządnie, że musieliśmy przesiedzieć ze dwie godziny w środku teatru Shakespeare'a (akurat go remontowali, więc nikomu jakoś nie przeszkadzało to, że tam siedzimy). Ja się wynudziłam strasznie, bo Dawid (jako osoba gdzie uśnie wszędzie, o czym się dowiedzie później) oczywiście sobie usnął na moich kolanach. Jak przestało padać (w końcu!) to go obudziłam i skierowaliśmy się na plażę. Szliśmy tak wzdłuż plaży (31st Street Beach) i bardzo cieszyliśmy tym widokiem, no przynajmniej ja. Po prawej stronie plaża i jezioro Michigan, po lewej bardzo ruchliwa ulica i wysokie wieżowce. A pomiędzy mnóstwo biegających ludzi. Idealny obraz z filmów. Doszliśmy brzegiem plaży tak do jej końca i weszliśmy pomiędzy te budynki. Po drodze znaleźliśmy jakieś centrum handlowe, a dobre zakupy nigdy nie są złe (nawet w kryzysowych sytuacjach :D) więc ja byłam zadowolona. W centrum handlowym na samej górze okazało się, że jest tam jakieś a'la muzeum sportowe. Do tej pory nie wiem za bardzo kim był człowiek z figury, z którym zrobiliśmy sobie zdjęcie, ale wokół tej figury na ścianach były zdjęci bardzo sławnych i znanych ludzi, którzy też sobie robili z nią zdjęcia. Więc musiał być kimś ważnym :D

































Nie wiem czy o tym słyszeliście, ale Chicago słynie z popcornu, a przynajmniej z jednej firmy, która ten popcorn robi. Nazywa się ona Garrett Popcorn i sprzedaje bardzo drogi popcorn w bardzo pięknych pudełkach. http://www.garrettpopcorn.com/
Jak wyszliśmy z centrum handlowego to było już ciemno. I tak spacerowaliśmy jeszcze przez długi czas pomiędzy tymi wszystkimi wieżowcami, wstępując gdzieniegdzie do jakiegoś sklepu typu Hershey's Chocolate World. 



W hostelu byliśmy na godzinę 24, żeby odebrać bagaże i dowiedzieć się czy zwolnił się jakiś pokój/łóżko. Nie mieli niestety kompletnie nic. Jako, że było już po północy i byliśmy zmordowani całym dniem zwiedzania kompletnie nie chciało nam się chodzić z wielkimi walizkami i szukać jakiegoś noclegu. Naszym ,,hostelem'' stał się Subway znajdujący się 2 minuty od hostelu. Weszliśmy, kupiliśmy kanapki i napoje. Obstawiliśmy się walizkami i tak przesiedzieliśmy tam do 6 rano. Ja przesiedziałam, Dawid oczywiście usnął na stoliku. Nie mieli wifi! Ale po nocy spędzonej w Subway'u spokojnie mogliby mnie tam zatrudnić bez szkolenia. Wiem wszystko. A ile barwnych ludzi tam przychodziło w ciągu nocy. Ile się nasłuchałam i napatrzałam :D W nocy tak lało, że mój telefon w pewnym momencie zawył alarmem z ostrzeżeniem o powodziach. Nie było powodzi, ale lało całą noc. Myślicie, że mogliśmy iść na dworzec, ale dworzec był zamknięty od 1 w nocy do 6 rano. Więc o 6 rano grzecznie się pożegnaliśmy i poszliśmy zmienić miejscówkę na dworzec. Ja po całej nieprzespanej nocy na dworcu usnęłam w momencie. 

Dzień 5.
Nastawiłam sobie budzik na 10, żeby iść sprawdzić jak tam sytuacja ze Sky Deckiem. Od dworca Sky Deck był oddalony jakieś 5 minut, więc ogarnęłam się w łazience dworcowej i poszłam. Jak napisałam w pierwszej notce nie jestem zwolennikiem nie mycia się jakiś czas, a moja poranna toaleta dotyczy mycia grzywki (inaczej jej tak idealnie nie ułożę :D) i jej suszenia, no i wiadomo makijaż. Tak więc w podręcznej walizce w pociągu zawsze miałam wszystko co mi trzeba. Poszłam do łazienki, ładnie pod umywalką umyłam twarz i grzywkę, a że prądu w łazience nie było to musiałam ją wysuszyć w poczekalni dworca. Nikogo to nie dziwiło jakoś. :D Z resztą musiałam mieć ładne zdjęcia ze Sky Decku, a nie takie z potarganymi włosami. 
Poszłam z nadzieją do Willis Tower, widoczność 30%, myślę sobie trudno, ryzykuję. Było warto zaryzykować, bo widoki ze 103 piętra zapierają dech w piersiach. Spędziłam tam z godzinkę, Dawid czekał na mnie z bagażami na dworcu. Po drodze kupiłam mleko i jakieś bułki do pociągu i wróciłam do Dawida. Oddaliśmy główny bagaż, który na pociąg jest załadowywany przez ich pracowników i odbiera się go dopiero w miejscu docelowym (nawet jak są przesiadki to nie mamy z nim do czynienia). Wsiedliśmy do pociągu i tak spędziliśmy w nim całe dwa dni.

















Pociągi Amtraka nie mają wifi. Przynajmniej te 98%, którymi my jeździliśmy. Ale są wygodne, fotele są rozkładane, mają restaurację, w której można zjeść śniadanie, obiad i kolację (drogo całkiem) i mały sklepik, w którym kupi się kawę za $2 i hot-doga za $4. Wierzcie mi, ta kawa i hot-dog były obrzydliwe, ale jak one wtedy smakowały..:) To było moje danie numer jeden za każdym razem jak jechaliśmy pociągiem. Czyli ciągle zaraz po Subway'u. :D
W pociągach są łazienki, w których jest prąd więc grzywkę mogłam suszyć na osobności :D
W Santa Barbara mieliśmy przesiadkę na autokar, którym jechaliśmy godzinę do San Francisco. Tak więc nasza przygoda z Chicago dobiegła końca, a za nią pociągnęło się mnóstwo innych, ale o tym w następnej notce!
Macie trochę widoczków z pociągu na koniec, jakby Wam mało było zdjęć ;-)








wtorek, 17 marca 2015

USA w miesiąc. Wstęp, dzień 1 i 2.

USA w miesiąc.
Czyli jak wycisnąć jak najwięcej w 30 dni z budżetem $2500.


Wstęp.
Ameryka jest marzeniem wielu młodych ludzi. Piszę młodych, ponieważ głównie do nich moje zapiski podróżnicze są kierowane. Przedstawię Wam krok po kroku moją podróż po Ameryce oraz opiszę wszystkie wydatki, noclegi, atrakcje i miejsca, które odwiedziłam, a także wszystkie moje spostrzeżenia na temat podróżowania po USA.
Moja podróż trwała miesiąc, było wiele wzlotów i upadków, ale każda podróż kształci i na koniec każdej z nich wyciągamy pewne lekcje, które pamiętamy przez lata. Uważam, że podróże również kreują charakter człowieka, jego poglądy i to przez jaki pryzmat patrzy na otaczający go świat.
Moja przygoda z Ameryką zaczęła się od firmy o nazwie Camp America, dzięki której spędziłam 3 miesiące w stanie Ohio, a po tym czasie mogłam odbyć podróż mojego życia.
O Ameryce marzyłam od dziecka, nigdy nie wyobrażałam sobie mnie realnie będącej w Ameryce, gdzieś zawsze było to uczucie pragnienia by kiedyś tam się pojawić, lecz nigdy nie wyobrażałam sobie, że to marzenie stanie się kiedykolwiek rzeczywistością. A przynajmniej nie w takim wymiarze.
Z Ameryki wróciłam odmieniona, z przekonaniem, że marzenia się spełniają i to bardzo łatwo. Jedyne czego nam potrzeba to chęci. Nikt nie wmówi mi, że jest inaczej. Nigdy. Chęci, to jedyne czego nam trzeba. Samozaparcie pojawia się z czasem.
Podróż odbyłam z moim przyjacielem, polegaliśmy głównie na sobie. W międzyczasie pojawiło się paru naszych wspólnych i nie tylko znajomych. Niektórzy z nich wpłynęli na przebieg naszych wycieczek, ale w każdym wypadku wyszło nam to na dobre. Moim zdaniem dobra podróż powinna być zaplanowaną spontanicznością, jeśli wiecie o co mi chodzi.
Ogólny zarys zawsze powinien być zaplanowany z góry, żeby podróż się powiodła. Nie jest fajnie obudzić się w połowie wycieczek z pustym portfelem lub z brakiem miejsca do spania, o czym sami się przekonaliśmy. Wiele lekcji wynieśliśmy w trakcie zwiedzania, co sprawiło, że każdy kolejny dzień stawał się łatwiejszy i bardziej zorganizowany.
Od razu wspomnę, że nie jestem fanką spania pod gołym niebiem i nie korzystania z prysznica przez więcej niż 3 dni. Nie przepadam za autostopem, chociaż byliśmy parę razy zmuszeni skorzystać z takiej usługi. Nie postrzegam siebie jako ekstremalnej podróżniczki, po prostu kocham podróżować i odkrywać świat w mój własny sposób, którym właśnie chcę się z Wami podzielić.
Jeśli znajdzie się ktoś w podobnej sytuacji do mojej, z podobnym budżetem i samozaparciem, może śmiało podążać moimi krokami i jestem przekonana, że będzie to również podróż i jego życia i przeżyje to jeszcze lepiej, bo w swój własny i unikatowy dla niego sposób. Bo o to w tym wszystkim przecież chodzi, nie?


Dzień 1.
Jako osoba ogólnie lubiąca organizację i próbująca nazywać siebie osobą zorganizowaną i ogarniętą miałam wszystko dopięte na ostatni guzik. No, mniej więcej. W specjalnym zeszyciku, który towarzyszył mi przez ten cały czas zapisałam sobie rozkład jazdy autokarów firmy Greyhound, odległość pomiędzy poszczególnymi miejscami, które chcieliśmy odwiedzić, czas w jakim autokar musi pokonać ten dystans, ilość dni które spędzimy w danym miejscu, rozpiskę z adresami tanich hosteli oraz głównie atrakcje danego miejsca, oraz te które mnie zainteresowały osobiście.  Zdecydowaliśmy wspólnie z przyjacielem, że będziemy się komunikować autokarami wyżej wspomnianej firmy Greyhound. Firma ta miała w swojej ofercie bilet 30-dniowy na bezlimitowe podróże międzystanowe. Za taką przyjemność trzeba było zapłacić coś koło $647 z tego co pamiętam. Świetna oferta, w sam raz dla nas, zostanie jakieś $1800 na całą resztę. Umówiliśmy się, że oboje kupimy sobie po takim bilecie w mieście, z którego będziemy wyjeżdżali, żeby się spotkać. Jako miejsce naszego spotkania ustaliliśmy miasto Sandusky w stanie Ohio. Główną atrakcją tego miasta jest park rozrywki Cedar Point. To do niego zmierzaliśmy. Bilety do parku kupiłam już miesiąc wcześniej, tak samo jak zarezerwowałam nocleg w motelu Value Inn. Do Cedar Point zabrałam ze sobą dwie koleżanki, które poznałam w trakcie pobytu na campie, na którym pracowałam przez 3 miesiące. Okazało się, że podróż nam się przesunęła w czasie i musiałyśmy opuścić camp dzień wcześniej niż było to zaplanowane. Ustaliłam wszystko z przyjacielem, umówiliśmy się, że spotkamy się dzień wcześniej i udamy się prosto do motelu z prośbą o przesunięcie daty noclegu lub przedłużenia go do dwóch nocy. Oczywiście nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Gdybyśmy spotkali się dzień później, tak jak było to zaplanowane wylądowalibyśmy w Cedar Point dopiero około godziny 15, więc mielibyśmy jakieś 5 godzin na zaliczenie wszystkich atrakcji. Tak więc mogliśmy spędzić jedną noc w Sandusky, na drugi dzień wybrać się do Cedar Point o wiele wcześniej niż mieliśmy, potem spędzić kolejną noc w motelu i na drugi dzień rano udać się dalej. Udało się. Nie mogę powiedzieć, że nie.
Można by powiedzieć, że wszystko musiało pójść zgodnie z planem. Przecież wszystko było już ustalone. Otóż pojawiło się kilka komplikacji, które na dzień dobry sprawiły, że znienawidziłam podróżowanie (oczywiście tylko na tamtą chwilę) i miałam dosyć wszystkiego zanim jeszcze się porządnie zaczęło.
Wrócmy do samego początku. Opuszczamy camp dzień wcześniej. Koleżanka zawozi nas na dworzec autobusowy firmy Greyhound w mieście Columbus w stanie Ohio. Podchodzimy do kasy oddzielnie, koleżanki kupowały tylko pojedyncze bilety. Nasze drogi się rozeszły po dniu wspólnie spędzonym w Cedar Point. Podchodzę do kasy i pana srogo na mnie spoglądającego, który nienawidzi mnie za to, że jestem częścią tej długiej kolejki i śmię zajmować jego cenny czas. Uśmiecham się najpiękniej jak tylko mogę, witam się i najmilej jak tylko potrafię proszę o bilet miesięczny na bezlimitową jazdę. Pokazuję również kupon zniżkowy na 10%, który wydrukowałam sobie wcześniej ze strony firmy Greyhound. Kupon wygenerował się automatycznie po zarejestrowaniu na ich stronie. Oczywiście cenę biletu miesięcznego również sprawdziłam na ich stronie. Pan spojrzał na mnie nieprzyjemnie, powiedziałabym, że z lekką satysfakcją na jego twarzy i poinformował mnie, że nie sprzedają takich biletów od ponad roku. Myślę sobie, że sobie żartuje, przecież sprawdzałam ceny tych biletów na ich stronie co tydzień przez ostatnie 4 miesiące i nic się nie zmieniało. Tak więc pytam go co ma na myśli. A on mi na to, że to co powiedział. ,,Biletów nie sprzedajemy od ponad roku. ‘’ Wdech i wydech. Proszę o rozmowę z kimś innym. Przychodzi równie niesympatyczna pani, która oświadcza mi to samo. No trudno. Stało się, co mam zrobić. ,,Poproszę w takim razie o pojedynczy bilet do Sandusky, proszę uwzględnić zniżkę 10%’’. ‘’Należy się $77’’. Myślę sobie ‘’o Boże, piękny początek’’. Oba miasta znajdują się w tym samym stanie, podróż miała trwać 9 godzin i mieć przesiadkę w Cleveland, Ohio. Główny bagaż jaki można zabrać ze sobą do autokaru nie może przekroczyć 50lbs, czyli 23kg. Można mieć ze sobą również bagaż podręczny. Raczej go nie ważą, ale ma mieć wymiary standardowego bagażu podręcznego. Z biletem w ręku wsiadłyśmy do tego nieszczęsnego autokaru, a jedyna myśl, która mi towarzyszyła to to, że nie zobaczę 80% miejsc, które zaplanowałam. Skończy się tym, że wrócę do domu po dwóch tygodniach. W rozpaczy policzyłam ile by kosztowały pojedyncze bilety pomiędzy tymi miastami, wyszło grubo ponad $1300. Dobrze, że wifi mieli w autokarze i na dworcu, mogłam się wyżalić mojej mamie na Facebooku i opowiedzieć o tym jaka jestem załamana. Zanim dojechałam do Cleveland mama znalazła mi alternatywę. Trzeba było tylko dowiedzieć się szczegółów. Alternatywą była podróż pociągami firmy Amtrak. Mają oni bilet miesięczny na 12 przejazdów (przesiadki niestety wliczają się w te przejazdy) za $689 (cena bez podatku). Jesteśmy uratowani! Ale rozpacz i rozczarowanie trwało jeszcze do końca dnia. Na dworcu czekałyśmy około godziny na naszą przesiadkę. W końcu wsiadłyśmy w autokar do Sandusky. Podróż z Cleveland do Sandusky miała trwać około półtorej godziny. Emocje trochę opadły w autokarze. Udało nam się nawet trochę zdrzemnąć. Po jakiejś godzinie kierowca zrobił postój na stacji benzynowej. Nawet nie wysiadałyśmy, bo już byłyśmy nieco zmęczone całą tą sytuacją oraz innymi pasażerami, którzy robili wszystko, żeby nawzajem uczynić ze wspólnej podróży niezapomniane przeżycie. Po około 20 minutach wrócił kierowca i pojechaliśmy dalej. Trochę mnie zaniepokoiła autostrada, którą jechaliśmy jakieś 15 minut, na której nie było widać końca. A przecież planowa godzina przyjazdu do Sandusky minęła 20 minut temu. Ruszam więc szybko do kierowcy i pytam za ile będziemy w Sandusky. A on na to, że właśnie z niego wyjechaliśmy i trzeba było wysiąść na stacji benzynowej... Następny przystanek Toledo, w którym będziemy za jakieś 40 minut i tam mamy sobie znaleźć transport spowrotem. No to pięknie... Piszę smsa do Dawida, że się spóźnię, nie wiem ile. On odpisał, że siedzi i czeka. Też nie wiedział, że dworzec autobusowy Sandusky jest na stacji benzynowej, więc też przyjechał ponad godzinę później niż miał. W Toledo okazało się, że nie ma w dniu dzisiejszym żadnego autokaru powrotnego do Sandusky, ale możemy poczekać na autokar spowrotem do Cleveland, który będzie o godzinie 22, kierowca podobno mógłby nas wysadzić po drodze. Była 19. No dobra, poczekamy. O 22:30 nadal nie było autokaru powrotnego, pan na dworcu nie był w stanie powiedzieć ile jeszcze mamy czekać, ale nagle zmienił zdanie na temat tego czy kierowca nas wysadzi. Powiedział, że jednak nie ma takiej opcji i musimy wrócić do samego Cleveland, bo on nie ma po drodze żadnych przystanków. No gorzej być nie może. Wyszłam na zewnątrz dworca, przed którym był postój taksówek. Zrozpaczona pytam ile by nas kosztowała na przyjemność. ,,$150’’ - usłyszałam, czyli kolejny niespodziewany wydatek. Ustaliłyśmy, że nie mamy wyjścia, zrzucimy się po $50 i jakoś to dalej będzie. Udałyśmy się więc na postój taksówek, gdzie okazało się, że nagle z dziesięciu, które stały w jednym rzędzie jeszcze 2 minuty wcześniej nie ma żadnej. Postałyśmy z 10 minut i udało mi się złapać jakąś jadącą po przeciwnej stronie ulicy. Pytam błagającym głosem czy nas zabierze do Sandusky. Dzwoni do dyspozytora z prośbą o zgodę. ‘’Ok, mogę pojechać za $100, ale płatność z góry, bo to za długa trasa’’. Łezka nadzieji pojawiła się w oku. Wsiadłyśmy i tym razem już kompletnie wyczerpane nie zasnęłyśmy ani na sekundę co trochę upewniając się gdzie jesteśmy. Po niecałej godzinie dojechaliśmy na miejsce. Dawid siedział i czekał, przez tyle godzin. Dobrze, że miał McDonald’s i darmowe wifi. Nie byliśmy już w stanie szukać drogi do motelu i łapać kolejne taksówki. Przeszliśmy na drugą stronę ulicy do Camp Sandusky, mieli tylko domki letniskowe. Zapłaciliśmy $60 za noc za jeden domek, więc koszta podzieliliśmy na cztery osoby. Niestety nie mieli dla nas śpiworów, więc spaliśmy pod masą ubrań, które mielismy w walizkach, bo nie powiem, ale w nocy było okropnie zimno. 

Dzień 2.

Na drugi dzień z lepszym nastawieniem do życia wzięliśmy prysznic i zamówiliśmy taksówkę do motelu, który mieliśmy zarezerwowany. Zapłaciliśmy po $10 od osoby... Nie, dystans nie był aż tak duży, ale mieli dziwną politykę płacenia od osoby za ten sam przejazd, regulamin wisiał na każdym oknie taksówki. W motelu wszystko już poszło zgodnie z planem, motel był opłacony wcześniej z karty kredytowej więc nie zostało nam już nic do zapłacenia. Za dwuosobowy pokój zapłaciliśmy $35 za noc. Zostawiliśmy walizki i ruszyliśmy na Cedar Point. Droga była prosta, ze 40 minut pieszo. Czy mogło cokolwiek jeszcze pójść nie tak?
No mogło... W pewnym momencie droga się skończyła, dalej była już tylko autostrada i zakaz poruszania się pieszych. Zadzwoniłam po taksówkę, ale następna wolna jaką mieli mogła przyjechać za godzinę. Miałam listę chyba z 15 różnych firm, zadzwonię po kolei do wszystkich. Najlepsza opcja to czekać godzinę aż się coś zwolni. Dawid w międzyczasie jak dzwoniłam próbował swoich sił w łapaniu stopa. Przemiły pan, który jechał popływać łódką zabrał nas ze sobą i wysadził pod samym Cedar Point. Teraz to już tylko nadszedł czas na same przyjemności aż do zamknięcia parku o godzinie 20. Czyli mieliśmy całe 7 godzin na tą rozrywkę za całe $44,98 za wstęp. Powiem jedno, było warto!
Pod wieczór zaczęło trochę padać i się bardzo zachmurzyło, spowodowało to, że zamknęli wszystkie te szybkie kolejki, ale poczekaliśmy pół godzinki i wszystko otworzyli na nowo, bo przestało padać.